Zazoe en d'r reilen en zeilen.

Gewoon gezellig druk...

2011-12-07T08:36:00.001+01:00

Het is hier rustig op mijn blog en dat is niet zonder reden. Het is namelijk druk hier thuis, op 't werk, met de kids... Niets om over te klagen hoor! Gewoon gezellig druk.
De jongens doen het goed, mijn werk vind ik méér dan leuk, en manlief is twee weken op karwei van huis. Dus... Gewoon lekker druk, maar even wat minder tijd voor Blogger, Hyves, Twitter en wat nog meer.

En voordat ik er niet meer aan toe kom....

IK WENS EEN IEDER HEEL FIJNE FEESTDAGEN EN EEN ONWIJS GELUKKIG !

Best things in life...

2011-11-15T07:45:00.001+01:00

Moosrit 2011

2011-11-07T09:09:00.002+01:00

Zondag 6 november werd de 40ste Moosrit georganiseerd door de Twentse Motorclub. Al weken geleden had ik met manlief en ouders afgesproken, dat wij deze rit zouden gaan rijden. Het is een écht Twents gebeuren, en échte bikkels rijden ook motor als het koud is!

Gistermorgen was het zover, vroeg uit de veren, lekker ontbijtje en dan hijsen we ons in ons thermo-ondergoed en motorpak. Ik heb voor de zekerheid ook nog maar een paar lekker warme wollen winterzooltjes in mijn motorlaarzen gedrukt en een fleecetrui van middelste geleend. (Mams heeft nou eenmaal geen modieuze fleecetrui in haar eigen kledingkast...)
Om negen uur ging het richting ouderlijk huis. Helaas kon mijn moeder niet mee, zij is net twee weken geleden geopereerd, en haar lichaam wil nog niet zo goed. Maar vaders is er klaar voor!

En dan gaat het naar Boekelo, naar café De Buren. Daar is het startpunt van de tocht. Eerst inschrijven, de route op de routerol plakken en dan gaan we. We zijn overduidelijk niet de enige stoere motorrijders, er rijden een ruime 400 bikkels deze tocht!
We rijden door het Twentse landschap, getooid in geweldige herfstkleuren en ik ben een blij meisje, daar achterop de motor bij mijn lief! Het is een prachtige route, want ons Twente kent veel mooie plekjes.

Vaders is een zéér ervaren motorrijder, rijdt nog elke week een flinke motorrit en dat is te merken. Hij moet zich aardig inhouden, lief en ik rijden beduidend minder en ons tempo ligt dan ook een ietsie lager dan dat van vaders! hahaha... Maar ook pap geniet, hij vind het duidelijk leuk om met dochter en schoonzoon op pad te zijn. Dat doen we namelijk niet zoveel, maar het is wel erg gezellig!

Halverwege de rit is er een stop bij De Poppe, waar we een lekker broodje gehaktbal nuttigen, een lekker koppie thee/koffie en even een plaspauze inlasten. Beetje geinen en keten met paps, want we hebben zó ontzetttend dezeflde humor, heerlijk!

En ja...ik weet het .... ik lijk op mijn paps! hihhi

Na deze plas/eet/geinpauze trekken we de stoute schoenen weer aan voor het tweede deel van de tocht. Eerst even tanken en dan achter paps aan. Die neemt de bochten lekker strak en ik verwonder me over dat (toch wel kleine!) menneke op die grote machine. Ben best trots op mijn paps, want hij rijdt als een jonge kerel! Zelf maakte hij na afloop de grap: "Als ze me op de motor zien, denken ze... ZO!, als ik de helm afdoe, valt het dan toch wat tegen..."

Waarop ik antwoorde: "Lieverd, de rolletjes in je leren pak verraden je ook wel hoor!" Daar kan ie dan weer smakelijk om lachen, want een beetje zelfspot is ons niet vreemd!

Het tweede deel van de toch was ook weer erg mooi, en voor manlief en vaders toch wel wat aan de korte kant. Voor mij persoonlijk was ie precies lang genoeg, mijn gewrichten begonnen toch wel erg pijn te doen. Maar het was het dubbel en dwars waard! Eenmaal weer bij De Buren binnen konden we heerlijk genieten van een lekker bord moos (=boerenkool). Nog een lekkere bak koffie na, onze "actiefoto" van onderweg gekocht bij de fotograaf en toen was de dag helaas al weer om.
Bij mams hebben we nog lekker nagenoten onder het genot van een fijn glas Glühwein met rummmmmmm!!!

Wat mij betreft zijn we er volgend jaar gewoon weer bij, want dit is een heerlijk evenement. De sfeer onder al die mannen en (enkele) vrouwen is super! De tocht was prachtig en dan ook nog rijden in mijn favoriete seizoen... ik kon niet beter wensen!

Time

2011-11-03T07:40:00.001+01:00

Moeders gaat weer werken....

2011-10-26T20:08:00.004+02:00

Ooit...ooit werkte ik als receptioniste-telefoniste bij een accountantskantoor in Vroomshoop. Dat was leuk, dat was leerzaam en soms ook stressig. Een goede leerschool, zonder meer. Maar eenmaal bevallen van middelste, heb ik mijn "carriere" daar beëindigd. En dat was een goede zet, want zoals later bleek, hadden onze jongens toch nét even wat meer zorg nodig dan wij toen überhaupt konden bedenken. Wel heb ik een jaar na de geboorte van middelste nog een baan voor één dag in de week gehad bij een verhuis-/transportbedrijf in Vroomshoop. Ook heel leuk, maar na 5 jaar hield het daar helaas ook op. En toen was ik thuisblijfmoeder, 24/7 in dienst van mijn vier mannen. Het was nodig, het was goed...
Maar vorig jaar begon het te kriebelen. Het zou toch mogelijk moeten zijn om langzaam maar zeker weer aan mijn eigen ontwikkeling te gaan werken? Er is gedacht aan een studie, maar dit bleek helaas (nog) niet haalbaar. En zo kabbelde het allemaal nog even weer voort.

Tot anderhalve week geleden... Ik was even in de stad, beetje slenteren, wat snuffelen, toen mijn oog viel op een formulier op de ramen van MS Mode. Er werd een verkoopster gezocht voor 8 uur per week. Ik twijfelde in mezelf... doen...niet doen...?!
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben binnen gestapt. Aan de verkoopster gevraagd wat de functie-eisen waren. Ze bleek een invalster van een ander vestigiging, maar bracht me naar Inge de filliaalleidster. Die vertelde dat het om 8 uur per week ging en tevens invallen bij ziekte/drukte. Ik kon mijn naam en telefoonnummer achter laten. Ik dacht...okey...die kennen we. Al vaker gedaan en nooit meer ergens wat van gehoord. Ik had dan ook geen enkel vermoeden toen ik 's zaterdags een gemiste oproep ging terugbellen. (Dacht zelf dat het een nichtje van me was...)
Het was de MS, of ik ook zin en tijd had voor een gesprek op dinsdagmorgen?

EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEH....JA!!!

Het gesprek was gezellig, een leuke klik met Inge en Andrea (verkoopster) en ik zou de volgende dag worden gebeld of ik het was geworden of niet.
Zo'n dag duurt lang en ik was er tegen vijf uur van overtuigd dat het dus kennelijk niet was geworden. Tot om half zes de telefoon alsnog ging. Inge: "of ik nog even geduld kon opbrengen, de uitslag voor mij was positief, maar ze moest nog iets regelen met de rayonleidster"...
Tuurlijk had ik nog even geduld en stiekem was ik natuurlijk heel erg blij. Donderdag belde Inge om me te vertellen dat ik dus was aangenomen! Woehoe!!! Ik was zó blij, 41 jaar, geen papieren, járen niet buiten de deur gewerkt en dan nu de kans krijgen...

Vanmorgen mocht ik komen om mijn contract te tekenen en e.e.a. verder door te nemen. De klik is goed, leuk team, ik heb er zin in. (En ondertussen vind ik het dus ook bést een beetje eng...) Morgen krijg ik te horen wanneer ik ingewerkt ga worden.
Heb al wat leesvoer meegekregen zodat ik wat meer weet over MS en mode-adviezen. Verder kreeg ik al te horen dat we 21 november een cursus "kleur" krijgen. Dan komt er een kleurenconsulente de werking van kleuren uitleggen. Hardstikke leuk! Dat zijn de dingen die het nóg leuker maken.

Maar bovenal...ik heb weer iets helemaal voor mezelf, iets om aan te werken, weer wat te vertellen... Ik ben best een beetje blij...

Mr. Koi.... vervolg

2011-10-10T19:56:00.001+02:00

Een paar blogs geleden schreef ik over het project vijver in mijn stadstuintje. Ik heb daarbij foto's geplaatst van de tuin zoals ie toen was. Intussen zijn er scheepsladingen zand uit de grond gekomen en per aanhangwagen vervoerd naar de zorgboer van middelste. Dagen spitwerk, en een gát dat het werd...pffff
Twee bij drie meter en anderhalve meter diep. Ik ben natuurlijk wel een vrouw en écht inschatten hoe groot dat werd kon ik ook niet. Totdat mijn mannen het gat hadden gegraven! Verder stond hier een mega quarantainebak van 750 liter op het terras waar de koi's in konden verblijven ter overbrugging.
Om een lang verhaal wat korter te maken, en plaatjes meer zeggen dan woorden... de vijver is nu zover klaar dat de gladde glibbers (lees: Koi's ) hun rondjes kunnen zwemmen. De filter moet nog geplaatst worden, en volgend voorjaar wordt e.e.a. ook nog wat verder aangekleed. Mr. Koi is hardstikke blij met het resultaat en daar gaat het om!
(Hoewel deze week een "kamikaze-koï" de vijver is uitgesprongen in de vroege ochtend. Na een succesvolle reanimatie van ons zwemt ook deze gladde glibber weer blij rond.) Hier volgen wat plaatjes, ik heb er heel wat geschoten, zodat Mr. Koi daar later nog eens op terug kan kijken hoe zijn vijver is ontstaan.

Feest van de herfst

2011-10-06T14:28:00.003+02:00

Paddestoelen, beukennootjes,

dwarrelblaadjes, rood en geel.

Buiten vind je al die schatten,

van de herfst, zoveel, zoveel.

Regenvlagen, hagelbuien,

pijpenstelen, hondenweer.

Maak een paraplu van blaadjes,

en geen druppel raakt je meer.

Spinnenwebben, nevelslierten,

de geheimen van de mist.

Wie dit feest niet mee wil vieren,

heeft zich in de herfst vergist.

Geen titel...

2011-10-03T20:51:00.001+02:00

Mr. Koi...deel 1

2011-09-23T12:45:00.000+02:00

Mister Koi???

Ja, dat is de nieuwe bijnaam voor middelste! En dat komt zo...

Als sinds een jaartje of twee droomt middelste van een vijver. En dan niet zomaar een bakkie water met wat plantjes en drie goudvissies... Nee, een écht koivijver.
Nou is moeder wel goed maar niet gek (denkt zij!) en dat feest ging dus ook niet door. Met nádruk op ging. Want vorige najaar liep moeders met middelste bij de Intratuin. Daar zag hij een mooie ronde vijverbak, doorsnee 90 cm en een goeie 35 cm diep. Of hij dan ALSJEBLIEFT zo'n vijver mocht volgend jaar. Okey, goed, vooruit dan maar... Ik was nog wel zo slim om de afmetingen in mijn telefoon te zetten, zodat ik het volgend voorjaar wel aan kon tonen wat zoonlief en ik hadden afgesproken.

En nu komt de grap...
Manlief en zoonlief zijn rasechte charmeurs (of heet dat nou gewoon onwijs slimme zeurpieten?!) en zij hebben het ondertussen voor elkaar dat zij dus komend weekend een vijver gaan graven. En nee, dan niet van 90 cm doorsnee en 35 cm diep. Maar volgens de laatste berichten wordt ie 2.40 mtr bij 3.50 mtr en 1.50 cm diep!!! Er komt een megapomp bij te staan (met dank aan Grote Nicht) en er gaan flinke koi's in zwemmen.

Zoonlief loopt al dagen met een grote grijns door het huis te stuiteren en ik...ik houd mijn hart vast. Want om nou te zeggen dat we een megatuin hebben...nou nee... maar het past. Alles voor de mannen...het zou zomaar mijn lijfspreuk kunnen zijn! Tja... wordt vervolgd....

Huidige situatie:

Gefeliciteerd lieve Anita

2011-09-19T19:42:00.001+02:00

Vrijdag was ik gezellig een dagje op stap met mijn lieve vriendin Anita. Lekker shoppen in Deventer, gezellige stad aan de IJssel. Het weer zat mee, een lekker najaarszonnetje scheen de hele dag.
Op terugweg in de auto, vertelde Anita dat haar "blogverjaardag" er aan zat te komen. En nu is het zover, ze viert haar blogverjaardag met een leuke give-away. De Happinez-agenda die bij ons beiden favoriet is. Veel mooie foto's, spreuken en wijsheden sieren de agenda. En dat maakt het nét even iets meer dan een afsprakenboek. Maar goed... waar ik naar toe wil is dit:

GEFELICITEERD MET JE BLOGVERJAARDAG LIEVE ANITA!!!

Je blog is inspirerend, boeiend, soms aangrijpend, maar altijd eerlijk en helemaal jij! Blijf zo doorgaan!

Quinten

2011-09-16T17:06:00.003+02:00

De wind fluistert zacht je naam

Wie luistert kan het horen

De vogels zingen het hoogste lied

Omdat jij bent geboren

Quinten Krikke

13 september 2011

Mijn lieve nichtje Aimée en haar man Arno, verwachtten rond 1 oktober hun tweede kindje. Zij waren al de trotse ouders van een prachtdochter, Anne-Quirien.

Maandagavond bleef Anne-Quirien gezellig een nachtje slapen bij "tante" Nina en dinsdag zou ze gezellig een dag bij mij zijn. Gewoon zoals we dat vaker een dagje doen, lekker keutelen en tuttefrutten.

Nu werd dit een ander dagje... om elf uur belde Aimée om te melden dat haar bevalling was begonnen!

Ik heb heerlijk mijn dagje met Anne-Quirien doorgebracht, weer genoten van dit heerlijke kind. Maar nu in de wetenschap dat haar broertje/zusje elk moment op de wereld kon komen.

's Avonds om half zeven, ik had Anne-Quirien nét naar de volgende oppass gebracht, belde Aimée mij om te melden dat Quinten om kwart over vier 's middags was geboren. Een mooi mannetje van 7 pond en 51 centimeter. Ik heb hem ondertussen al in mijn armen gehad en ik ben trots!

En nu mag dit mooie mannetje opgroeien tot een grote stoere kerel en ik ga daar (langs de zijlijn als "tante") uiteraard heerlijk van genieten!

It's been a good year...

2011-09-12T11:10:00.000+02:00

Vandaag "verjaar" ik...

En dat vind ik toch altijd weer een feestelijk iets. Ik vind het mooi om ouder te worden, hopelijk ook wat verstandiger, zéker niet minder gek, maar ook rustiger en meer op mijn plek.
En dat is het afgelopen jaar goed gelukt. Ik zit beter in mijn vel dan ik ooit heb gedaan. Ben inderdaad wat rustiger van binnen geworden, al ben ik aan de buitenkant nog wel vaak een druktemaker. Ik laat de dingen des levens wat meer op me afkomen, en ga uit van "accepteer wat je niet veranderen kunt en verander wat je niet accepteren kunt'.
Ik ben sinds mijn vorige verjaardag, "the big 40", een aantal kilo'tjes kwijt geraakt en wat rimpels rijker geworden.En dat vind ik allemaal dikke prima.
Ik ben rijk, want ik heb vier mooie en gezonde kerels, een paar heel lieve en dierbare vriendinnen, een fijne familie...wat wil een mens nog meer?

Oftewel...hieperdepiep hoera! Ik ben 41 jaar!

Voor mijn lief...

2011-09-10T10:39:00.005+02:00

Who knew that we would last

For worse or better

Who would have ever thought

That we could weather

The hard times we've been through

And still be together

Here's to us

'Cause we're still here

Here's to us

'Cause we're still here

Thank you for holding on

And never leaving

When you were giving more

Than you were receiving

And thank you most of all

For always believing

Here's to us

'Cause we're still here

Here's to us

'Cause we're still here

Vrijheid

2011-09-05T08:00:00.002+02:00

Vakantie 2011, Grado Italië

2011-08-26T21:28:00.000+02:00

We zijn al sinds zondag terug, maar ik doe toch nog even een kort verslagje van een heel geslaagde vakantie!

In januari besloten manlief en ik de knoop door te hakken en een vakantie te boeken naar Grado. Voor ons heel bekend terrein, manlief komt er al 35 (!) jaar en ik ondertussen al 18. Onze jongens kennen de camping, de omgeving en de heren hadden dit jaar nog een éxtra reden om naar Grado te willen.... ze hebben een Zodiac motorboot....
Schoonzus zou in eerste instantie ook mee met haar gezin en met moeders. Maar door omstandigheden op het werk van haar man (onze zwager Gerrit) konden ze niet naar Italië. Daarop hebben Jan en ik besloten dat we (schoon)moeder mee zouden nemen!
En zo togen we met twee auto's, een caravan, een trailer met boot, 3 kids en (skone)mama naar Italië. Best een hele onderneming, want het is toch een leuke afstand van zo'n 1260 km. Mijn lijf wilde niet helemaal meewerken en het grootste deel van de rit heb ik op blote voeten en stevige pijnstillers volbracht. Maar bekijks hadden we wel! Want wanneer je met de auto achter de trailer reed, kon je mijn auto'tje niet zien. Er waren heel wat open monden te zien, als mensen ons inhaalden...hahahaha

Oudste zat de heen- en terugreis bij mij in de auto en dat is ons erg goed bevallen. Veel ierse muziek die hij voor mij op sticky's had gezet. De nieuwste cd van Kenny... Ik had niks te klagen. We hebben heerlijk gelachen om gekkigheid die ik uithaalde onderweg en wanneer we manlief weer eens inhaalden in de bergen.

En ook op de camping ging alles veel relaxter dan we hadden durven denken. Onze jongens hebben een ware groeispurt doorgemaakt de laatste jaren. Ze durfden zelf de camping over, lekker even op de fiets naar de haven, beetje rondneuzen in de barretto.
We stonden heerlijk tussen de "locals", Italianen die ook al jaren op de camping komen, ons ook herkennen en zelfs met handen en voeten een praatje proberen te maken. (Nien gaat dus maar eens kijken of ze toch maar italiaans zal leren...)

We hebben allemaal op onze eigen manier genoten. Manlief en middelste hebben elke dag een boottocht gemaakt, zijn zeevissen geweest. Jongste heeft zich vooral met oma op het strand en in het water vermaakt. Oudste heeft heerlijk om de tent gehangen, hoofdtelefoon met de Prodigy erop, De Telegraaf lezend. En ik....ik heb overal omheen "gekeuteld", wel twee heel dikke pillen gelezen, lekker in mijn uppie boodschappen gedaan, af en toe een middagdutje (leeftijd gaat toch wel tellen...hahahah). Kortom.... Ik heb me erbij neer gelegd dat we waarschijnlijk de komende jaren nog gewoon naar Grado gaan. Het was goed zo!

Nog wat impressies:

The Old Irish Blessing

2011-07-31T18:59:00.000+02:00

May the road rise to meet you,

May the wind be always at your back.

May the sun shine warm upon your face,

The rains fall soft upon your fields.

And until we meet again,

May God hold you in the palm of his hand.

May God be with you and bless you:

May you see your children's children.

May you be poor in misfortune,

Rich in blessings.

May you know nothing but happiness

From this day forward.

May the road rise up to meet you

May the wind be always at your back

May the warm rays of sun fall upon your home

And may the hand of a friend always be near.

May green be the grass you walk on,

May blue be the skies above you,

May pure be the joys that surround you,

May true be the hearts that love you.

Diploma

2011-07-12T08:14:00.000+02:00

Gisteravond was het zover....

Oudste heeft zijn VMBO-TL diploma mogen ophalen. Er zijn wat heftige jaren aan vooraf gegaan, met diepe dalen, maar vooral het laatste jaar ook heel hoge pieken. Hij heeft de laatste twee jaar onwijs zijn best gedaan om, ondanks alle troubles om zijn persoontje, een prachtige cijferlijst te krijgen en een prachtige diploma te halen.
Zijn eindcijfers waren één keer een 7, één keer een 9 en de rest allemaal 8. Een superresultaat, waar wij natuurlijk beretrots op zijn.
Tijdens de diploma-uitreiking was er een film te zien over alle examenkandidaten en hun tijd op het OPDC 't Nijrees. Over oudste werd gezegd: "Altijd goed te pas", "harde werker" en als topper..... GESPIERDE SPIJKER! hahahaha....

En nu gaat ie door voor zijn Havo-diploma. Goed gemotiveerd, en ontspannen als altijd.
Maar eerst vakantie vieren, een nieuw baantje achter de kassa bij de plaatselijke supermarkt en zijn rugby. Het komt goed met oudste....daar heb ik het volste vertrouwen in!

Engel

2011-06-28T20:40:00.001+02:00

En de engel sprak zacht;

Je bent sterk

je bent mooi

je bent wijs

je bent veerkrachtig

je bent van alles

precies genoeg voor jou

En als je op een dag

jezelf niet sterk genoeg voelt voor je last

je niet mooi genoeg voelt om er te mogen zijn
je niet wijs genoeg voelt om te beslissen

denkt dat je niet verder kunt buigen

zonder te breken

dan zal ik je

op mijn vleugels dragen

Indigo

"Speciaal geplaatst voor Rudy, voor wie ik grote bewondering heb"

Zo maar even een wijze spreuk...

2011-06-09T08:43:00.000+02:00

Heimwee naar Ierland

2011-05-25T15:36:00.000+02:00

Wonderful Ireland

My real home is Ireland.

Ireland, a place of

Wonder, enchantment,

Excitement and lore,

Rolling hills, ruins

Of castle and more,

They say it's a land

Of happy wars and

Sad love songs,

Looking around at

All the smiling faces,

Knowing this is where

I belong,

Weekendje Friese Meren

2011-04-28T22:44:00.000+02:00

Afgelopen Paasweekend hebben we een écht avontuur beleefd met onze drie boys. We hadden tijdens de Vaar- en Vakantiebeurs een week eerder, via Maran Yachts een échte motorboot gehuurd. Vrijdagmiddag om 5 uur konden we ons melden in Terkaple, waar de boot voor ons klaar lag in de jachthaven. Nadat we alle tassen en boodschappen aan boord hadden gebracht, kreeg manlief alle instructies v.w.b. de boot en het varen. Voor we het goed en wel door hadden zat hij achter het roer en gingen we op pad met de instructeur. Na de enige uitleg en wat oefeningetjes werden we naar een (zelf te bedienen) brug gedirigeerd. Daar mocht Chiel de brug bedienen, wat natuurlijk heel stoer is, want je zet wel alle verkeer even stil! Eenmaal door de brug werden we vrolijk uitgezwaaid en was de boot tot maandagavond voor ons. We zijn de eerste avond tot aan Terherne gevaren, beter bekend als het "Kameleondorp". Daar zijn we voor het eerst aangemeerd in de haven en dat was natuurlijk best spannend. Want er werd van onze jongens wel verwacht dat ze de lijnen aan de steiger vastmaken. Als ware matrozen hadden ze dit in "no time" door en daar zijn we heel trots op!
We zijn lekker het dorp ingelopen en daar hebben we bij de plaatselijke pizzeria allemaal een heerlijke pizza gegeten.
Terug naar de boot en dan natuurlijk tandenpoetsen in het grote toilet/douchegebouw. Dat is altijd een beetje moeilijk voor onze jongens, want ze weten niet wat ze ervan kunnen verwachten. Maar ook deze hobbel werd zonder moeite genomen.
We zijn op tijd in bed gekropen, want we wilden ook op tijd varen, we hadden immers een beste route uitgestippeld voor de komende drie dagen.
En in die drie dagen hebben we heel wat gezien! Plaatsjes als Sloten, Terherne, Woudsend, Earne Woude, Grou en natuurlijk ook nog naar Sneek. Even die mooie waterpoort in het echt bewonderd. En overal hebben de heren prachtige boten gezien, de één nog mooier dan de ander, en die waren nog te koop ook! Beetje googlen via mijn telefoon leerde ons al gauw dat het niet écht goedkoop is om een "bootje" te kopen!
We leerden ook dat schippers elkaar groeten, nét als motorrijders dat op de weg doen. En bij de brug gooi je het bruggeld in een klompje aan hengel, ook heel leuk om te doen. Twee nachten hebben we in een jachthaven overnacht, maar de derde nacht hebben we nog avontuurlijker doorgebracht. En wel op een Marekrite-plaats. Een eilandje midden op het meer, waar je vrij mag aanleggen. Uiteraard geen toiletgebouwen (gelukkig wel een wc en warm water aan boord!), maar wel spannende bossages en een plek om lekker je kampvuurtje aan te doen.

Voor de mannen waren die drie dagen veuls te kort! En ze willen heeeeeeeel hard sparen voor een eigen jacht. De schipper en zijn matrozen hebben de smaak te pakken... Ik zelf vond het vooral genieten van de mannen. Ik heb geen échte zeebenen en ook van water & boten heb ik na één dag al wel genoeg gezien. Maar de drie mannen hebben het zó onwijs goed gedaan, daar zijn manlief en ik weer supertrots op!
We gaan het avontuur aan en moeten dan maar afwachten wat het met de jongens doet. Nou, ik weet nu wie er het meest last heeft van auti-trekjes....DAT BEN IK! hihihihi....

Hieronder het foto-album, kunnen jullie een klein beetje een indruk krijgen van ons Friese Meren-avontuur....

Budha

2011-04-27T01:11:00.002+02:00

Het is lente!

2011-03-21T15:46:00.000+01:00

krokussen knalblauw

buiten zonder jas

bankje uit de wind

even lekker zonnen

autoraampje open

uitgelaten zingen

de lente is begonnen

Onze jongste

2011-03-14T08:25:00.001+01:00

12 Jaar geleden, besloten manlief en ik, om te proberen nog één zo'n mooi wezentje op de wereld te zetten. En ons geduld werd niet al te lang op de proef gesteld, al gauw was ik in verwachting van een derde zoon of eerste dochter. Het werd een moeilijke zwangerschap, mijn lijf wilde niet echt meer mee werken. Met drie maanden liep ik op krukken vanwege een zeer heftige bekkinstabiliteit. Nog geen maand later zat ik helaas in een rolstoel zodra ik naar buiten moest. In huis bewoon ik me voort op een burostoel met wieltjes. Het viel niet mee met twee kleine mannetjes die al naar school en peuterzaal gingen.
Zo heb ik de (bijna 43!) weken vol gemaakt en na een ingeleide bevalling werd mijn prachtige jongetje geboren. De enige bevalling zonder complicaties, een mooie afsluiting van deze periode! Dit blakende mannetje met zijn 52 cm en 8 pond was prachtig. Zijn broers en ouders waren maar wat trots op dit kereltje.

En nu zijn we, na een paar keer met mijn ogen te hebben geknipperd, "zomaar" 11 jaar verder en is hij vandaag jarig. Een stoere MP4-speler was zijn wens en die heeft hij ook gekregen. Dus met oordoppen in (spitting image van zijn grote broer!) ging hij vanmorgen de bus in. Ik denk nog vaak terug aan zijn geboorte, helemaal zoals ik had gehoopt, mooi en bijzonder. Met een prachtkerel als resultaat. Hij is bijna zo lang als zijn moeder en daar ziet ie erg naar uit, want zijn broers zijn "moedertje" al voorbij gegroeid. Mijn drie jongens zien eruit zoals ik ooit droomde, blond, blauwe & bruine ogen en lang...héél lang....

Vriendschaps-APK

2011-03-10T07:53:00.000+01:00

Angela Groothuizen

2011-03-04T20:14:00.003+01:00

Als jong meisje was ik helemaal idolaat van de Dolly Dots. Ik draaide hun muziek grijs, had diverse "Dolly-Dot-oufits" en ben zelfs één keer met een vriendinnetje naar een concert geweest.

Maar zoals ik ouder wordt, zo is ook Angela een dagje ouder. En van Dolly Dotje is ze uitgegroeid naar een onwijs prachtig mens!!!
Ze was hier gisteren in Almelo met haar tour "Label". Ik had kaarten gekocht en met mijn vriendin Roelien ben ik naar de show geweest. En wat voor show! Kippenvelliedjes worden afgewisseld met humor en prachtige verhalen over haar leven. De rode draad van de show is het feit dat mensen allemaal labeltjes en stickertjes worden opgeplakt en andere opplakken. Ik heb met open mond gekeken en mijn bewondering voor Angela is alleen maar toegenomen. Als ik over tien jaar zo mooi en stevig in het leven sta als zij, dan teken ik daar voor. Ze begon haar show met het lied Halleluja. Nou vind ik dat normaal gesproken een dráák van een lied. Maar in haar versie kon ik wel janken...wát een emotie...wát een strot....
Kijk, luister en geniet!

Hier de tekst....want je wilt het meezingen...zo mooi....geniet.....

Als ik op school uit goed fatsoen
Gevraagd werd om leuk mee te doen
Vond ik het altijd snel saai en vermoeiend
Alleen op feestjes deed ik mee
Ik danste, vree en zoop voor twee
Maar kwam nooit in de buurt van halleluja
Halleluja, halleluja, halleluja, halleluja

Ik wilde vrij zijn af en toe
Gelukkig zijn maar ik wist niet hoe
Zelfs die carriere kon niet boeien
't cafe werd zo mijn toevluchtsoord
En nooit klonk er een verlossend woord
Van een heerlijk helder halleluja
Halleluja, halleluja, halleluja, halleluja

Ik ben niet naar een kerk gegaan
Rotsvast geloof trok mij niet aan
'k had weinig op met Allah, God of Boeddah
Toch bleef er steeds een hang naar meer
Meer dan franje of fineer
Ik zocht een echt waarachtig halleluja
Halleluja, halleluja, halleluja, halleluja

De dag dat zij geboren werd
Lag ik moe en introvert
Te kijken naar dat wondermooie wezen
Zonlicht scheen op haar gezicht
Niet eerder was ik ooit zo dicht
Bij een haast onhoorbaar halleluja
Halleluja, halleluja, halleluja, halleluja

Ik wind me op, ik stel me aan
Ik hou me in of ik laat me gaan
Ik probeer misschien mijn tijd niet te verknoeien
Maar waar het uiteindelijk echt om gaat
Bij alles wat ik doe of laat
Dat er steeds iets meeklinkt van halleluja
Halleluja, halleluja, halleluja, halleluja

Halleluja, halleluja, halleluja, halleluja

Dublin

2011-02-25T15:48:00.000+01:00

Afgelopen weekend hebben manlief, de twee jongsten en ik een weekend familiebezoek in Dublin gedaan. Heerlijk even bijtanken bij Erwin en Adrienne en hun beiden kleine mannetje, Fionn en Dylan.
Voor de jongens was het de eerste keer vliegen en de eerste keer naar Ierland. Ze hadden er veel zin in, ze hebben veel gezien en ook weer veel geleerd. Om een heel lang verhaal een stuk korter te maken volgt hier een foto-impressie. Beelden zeggen vaak meer dan woorden. Het was super genieten en dat is te zien!

Thuiskomen...

Zo voelt Dublin voor mij. Ik geloof in vorige en volgende levens. En in Dublin kan ik mijmeren... wie weet heb ik hier ooit al eerder gelopen en voelt het daarom zo thuis. Maar wellicht komt het ook gewoon door de mooie omgeving, door de mentaliteit van de ieren, door de hartelijke verzorging van Adrienne en Erwin... Maar het voelt als thuis en ik hoop nog vaak "thuis" te komen.

Live life to the fullest

2011-01-27T16:23:00.000+01:00

Blog...bloggen...wat zal ik toch eens schrijven?!.....

2011-01-19T22:54:00.000+01:00

Ik ben geloof ik niet zo'n ster in het bijhouden van een blog. Ik Twitter, ik ben actief op Hyves en Facebook, ik heb een druk sociaal leven, een turbulent gezin. Ik maak eigenlijk meer dan genoeg mee om dagelijks een blog uit mijn mouw te schudden....maar het gebeurd gewoon niet.....

Nou heb ik maar één ding dat ik even kwijt wil...

IK ZIT ONWIJS LEKKER IN MIJN INMIDDELS WAT RUIME VEL....

Zo...dat is eruit... en als bewijs onderstaande foto:

Deze is afgelopen zondag gemaakt in Apeldoorn, bij Finnegan's Irish Pub in Apeldoorn. Daar was ik met drie gezellig meiden van het forum (ik moderate enkele RTL-fora) om bij te kletsen en lekker te eten.
Waar beter dan in Ierse Pub? Ik heb genoten van een lekkere Steak and Guinness Stew en een heerlijke Irish Coffee. En uiteraard van goed gezelschap!

En deze foto laat zien hoe heerlijk ik het heb gehad. Hoe goed ik in mijn vel zit. Want...ondertussen is er maar mooi 25 kilo's af...en stiekem ben ik daar toch wel een beetje heel blij mee!

Zo...en dit was dan zomaar een blog....in ene uit mijn mouw geschudt!

Nieuw jaar, oude wens...

2011-01-10T07:30:00.002+01:00

Een nieuw jaar...
Geen goede voornemens, daar doe ik niet aan...
Wel heb ik één grote wens...
Een oude wens, stammend uit het oude jaar...

Ik wens dat mijn lieve vriendin Anita nog heel lang samen met haar lieve Rudi mag blijven...
Vandaag brandt mijn kaarsje voor deze twee lieverds...
Ze zijn in mijn gedachten, in mijn hart draag ik ze met me mee...
Hopend op een positieve uitslag vandaag...

Zeventien jaar en gek van rugby.

2011-01-06T09:05:00.000+01:00

Oudste is dinsdag 17 jaar geworden. Ik moet er even aan wennen, 17 klinkt al weer zoveel ouder dan 16...hihi. Op de vraag wat hij graag voor zijn verjaardag wilde, was het antwoord snel gegeven: rugbyschoenen. Dat heeft ie gekregen, net als een rugbyshort van oma, sokken van tante en geld voor een clubshirt van opa en oma.

Wij zijn 2 januari naar de nieuwjaarswedstrijd van de Big Bulls geweest. Rugby in de sneeuw. Oliebollen (senioren) tegen de knieperties (junioren). Ik heb genoten, hoewel het zó verschrikkelijk koud was, dat ik 's avonds na 2 gloeiwijntjes pas weer warm werd. Oudste is die lange, slanke knul compleet in wit. (Ja, ja...mama kan wassen ;-), en dat is maar goed ook!)

Gewoon ontzettend mooi...

2010-12-23T01:31:00.001+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=6ewyXS3ZwEc

My friend, come stand beside me
Lately, I'm feeling so lost
A flood came and washed the stones of the path away
And a hot sun turned the mud to dust
Calling the sheep in for the evening
There's a voice, calls above the howling wind
It says come rest beside my little fire
We'll ride out the storm that's coming in
My friend, you know me and my family
You've seen us wandering through these times
You've seen us in weakness and in power
You've seen us forgetful and unkind
All that I want is one who knows me
A kind hand on my face when I weep
And I'd give back these things I know are meaningless
For a little fire beside me when I sleep
All that I want is one who knows me
A kind hand on my face when I weep
And I'd give back these things I know are meaningless
For a little fire beside me when I sleep

Waarheid als een....

2010-12-14T17:51:00.000+01:00

www.ikbenernog.nl/Derek Ogilvie

2010-12-10T01:15:00.001+01:00

Ik twitter...
En soms is dat heel handig. Want zo kreeg ik vandaag via de Twitter notie van de nieuwe campagne van Sire. "Ik ben er nog"...
In de uitzending van donderdag 9 december zat er bij Derek Ogilvie een item. Je moet het eigenlijk bekijken om te begrijpen hoe e.e.a. is verlopen. Zie de link: http://www.derekogilvie.com/sire/

Het gaat erom dat 1 op de 4 mensen afhaken wanner iemand in hun omgeving ongeneselijk ziek blijkt te zijn. Contact wordt verbroken, mensen schieten weg in winkels of op straat wanneer ze degene die ziek is zien, men laat niets meer van zich horen. En dat is zo vreselijk moeilijk voor degene die ziek is en ook voor zijn partner of familie. Want juist wanneer iemand ongeneselijk ziek is, is alle steun uit de omgeving meer dan welkom. En je hoeft het niet te moeilijk te maken, een mooie kaart met daarop de tekst; "ik denk aan je", doet al zoveel. Of bel, ga langs, je zult zien dat het contact, na de eerste hobbel, juist specialer kan worden.
Ik hoop dat deze Sire campagne aanslaat, mensen de ogen zal openen. Want niets is oneerlijker dan een zieke laten vallen...

En mijn held is en blijft Derek. Respect voor de manier waarop hij aan deze campagne meewerkt.
Just love the man!

Wat zijn ogen zien, maken zijn handen!

2010-12-06T20:22:00.001+01:00

Al jaren sta ik verlekkerd te kijken bij alle mooie kerstallen bij de Intratuin en al dat soort winkels. Mooie stal, prachtige beeldjes, ik zou er zo graag één hebben. Maar manlief is anti alles wat kerks is en met kerk en geloof te maken heeft. Hij houdt dus niet van kerststallen en wat dies meer zij...

Daar heb ik me altijd bij neergelegd, wachtend op de dag dat ik mijn kans kon grijpen. Ik kon natuurlijk niet vermoeden dat ik in mijn middelste een "partner in crime" zou vinden. Zo waren wij ongeveer twee weken geleden bij de Intratuin en opnieuw trokken de stalletjes mijn aandacht. Middelste vroeg of ik dat mooi vond en ik vertelde hem dat ik al heel lang graag een stalletje zou willen, maar dat papa dat niet zag zitten. Zegt die slimmerik: "Dan maak ik er toch één voor je, daar kan ie niks van zeggen...!"

Dat heb ik me natuurlijk geen tweede keer laten zeggen en eenmaal thuis ging middelste direkt aan de slag met een "bouwtekening". Alle maten erbij, keurig met een rolmaat afgemeten. (En dat je dan de c van cm. verkeerd omschrijft omdat je überdyslectisch bent, dat geeft helemaal niks!)

En toen begon natuurlijk de échte klus pas. Papa moest hout opzoeken in de garage en er moest een plekje worden gemaakt waar kon worden gezaagd en getimmerd. En voor ik het wist, stond er een "casco" van de stal. Jongste is naar het bos gegaan voor hem, om mooie takken te zoeken voor de staanders en het gedeelte voor het vee. Moeders is ondertussen nog een keer naar Intratuin geweest voor gedroogd mos en een zakje boomschors.

Middels is nog een avond druk aan het schilderen geweest aan de eettafel. De avond erna heeft hij met een lijmpistool het stalletje aangekleed. En toen was het de beurt aan mama om de kerstfiguurtjes erin te zetten. En ik kan maar één ding zeggen:

Ik ben supertrots op mijn middelste. Want wat zijn ogen zien, maken zijn handen. En dat is in zijn geval heel erg meegenomen, hij zal deze gave in de toekomst nog hard nodig hebben. Des te mooier dat hij nu al zo'n inlevingsvermogen heeft en snapt dat hij zijn moeder heel blij maakt met zo'n eigen gemaakte stal.

Spreuk van Moeder Theresa

2010-11-15T20:12:00.001+01:00

Liefdevolle woorden kunnen

kort en makkelijk zijn

om te spreken.

Maar hun echo's zijn

waarlijk oneindig.

There's Something Sexy About The Rain

2010-11-13T21:36:00.001+01:00

Voor alle mensen die zo'n hekel aan de regen hebben...
De songtekst van één van mijn favoriete liedjes van Kenny Chesney...

There's something sexy about the rain
She said as it came pouring down
It feels like kisses on my skin
She spread her arms and spun around
In a summer island storm
In a field of sugarcane
She taught me how and showed me why
There's something sexy about the rain
And sometimes it rained all night
And everything she did was perfect
And every way we were was right
We loved like there was no tomorrow
Then suddenly tomorrow came
And it was raining at the airport
And kept on raining on the plane
She only loved me for a season
But my heart won't ever be the same
Even now her love's the reason
There's something sexy about the rain
And sometimes when it's pouring down
I feel her kisses on my skin
I spread my arms and spin around
And let that summer island storm
Hit me like a hurricane
It's like she's right here whispering
There's something sexy about the rain
She followed me back to the city
In a picture in my mind
She's still young and she's still pretty
And even after all this time
There's something sexy about the rain
She said as it came pouring down
It feels like kisses on my skin
She spread her arms and spun around
In a summer island storm
In a field, in a field of sugarcane
She taught me how and showed me why
There's something sexy about the rain
She taught me how and she's still why
There's something sexy about the rain
Something sexy about the rain
Feels like kisses on my skin
In a summer island storm
Something sexy about the rain

Storm

2010-11-11T13:56:00.000+01:00

De storm komt eraan...
En dat past wel bij hoe ik me op dit moment voel...
Het stormt in mijn hoofd...
Veel dingen die me bezighouden...
Lieve mensen waar ik me zorgen over maak...
Ik lig er wakker van...
Voel me machteloos...
Rusteloos...
"Storm in de kop"....

Zonder titel...

2010-11-02T06:53:00.000+01:00

Gisteren kregen mijn lieve vriendin Anita en haar man Rudi een slechte uitslag van de petscan die Rudi vorige week met spoed moest laten maken in Nijmegen. Helaas bleek uit deze scan dat Rudi uitzaaiingen van de melanoomkanker in zijn longen heeft. Ze gaan de strijd weer aan en ik zou willen dat ik ze daar meer in zou kunnen steunen. Ik kan er alleen maar voor Anita (en haar lieve gezin) zijn, en ik hoop dat ze daar ook gebruik van zal maken als ze het nodig heeft. Ondertussen sta ik (samen met heel veel lieve mensen die hun ook steunen) machteloos aan de zijlijn.
Ik heb een mooi gedicht gevonden en zet dit speciaal voor haar hier neer, ik weet namelijk even niet hoe ik zelf mijn gevoel moet verwoorden. Ik kan alleen maar zeggen: Lieve Aniet, ik ben er voor je!

Voor een paar speciale mensen in mijn leven.

2010-10-24T23:47:00.000+02:00

Grote stap

2010-10-17T07:49:00.000+02:00

Vrijdagmorgen was het zover. Wij hadden samen met oudste een afspraak in Deventer bij Perspektief.
Perspektief is een woonvorm voor jongeren met autisme, zie het als een begeleid wonenprojekt.
Oudste is nu 16, wordt in januari 17, en thuis kunnen wij hem helaas niet verder begeleiden/opvoeden dan wat we nu hebben bereikt. Hij heeft veel structuur nodig en moet in alle dagelijkse dingen worden aangestuurd. Dat doen we met liefde, maar zoals hij nu functioneert, zal hij niet op zichzelf kunnen wonen.
Op aanraden van zijn behandelaars van Karakter, onze eigen GZ-psychologe en school, zijn we op zoek gegaan naar een geschikte plek waar ze hem hopelijk nog enige zelfstandigheid kunnen gaan leren.
Wij kwamen samen met Saskia (onze psych) uit op Perspektief in Deventer. Niet echt om de bocht, maar dit huis is gespecialiseerd in de doelgroep waar binnen oudste valt.

Ik moest voor deze woonvorm wel eerst een indicatie aanvragen bij Bureau Jeugdzorg. Daarvoor heb ik een goed dossier aangelegd en de aanvraag goed onderbouwd. Vorige week kreeg ik dan ook de goedkeuring van BjZ en staat het licht op groen. Frank staat op de wachtlijst.
Daarom konden wij vrijdag komen kennismaken en het intakegesprek voeren.
Daarvoor zijn we vrijdagmorgen om 9 uur naar Deventer afgereisd. Om kwart voor tien kwamen we de woonwijk binnenrijden waar het huis staat. Een keurige straat met ééngezinswoningen. Op nummer 10 moesten we zijn en na de begroeting van Miranda (die wij al kenden vanwege onze twee jongsten) zijn we het huis binnen gegaan. En daar bleek dat de eerste drie woningen met elkaar verbonden zijn. (Na de rondleiding bleek dat de twee daarop volgende huizen er ook nog bij horen, maar nog niet zijn verbonden)
En toen ging het gesprek van start. De gebruikelijke vragen werden gesteld en onder het genot van een kopje thee en koffie bleek al gauw dat alle neuzen dezelfde kant uit staan.
Maar het viel me toch ineens rauw op mijn dak. Dit is het huis waar mijn kind binnen zeer afzienbare tijd gaat wonen. En ik bleek me op één punt toch een beetje te hebben vergist.
Ik had gedacht dat oudste elk weekend gezelllig naar huis zou komen, maar het bleek in de praktijk niet zo te gaan. Als het goed is bouwt hij daar zijn sociale netwerk op, zijn sport, zijn school, evt. een baantje.
En dan is het niet logisch om elk weekend naar huis te reizen. Het zal meer zo zijn dat wij als ouders bij hem op bezoek gaan, even koffieleuten bij zoonlief.
En dat vond ik nou net geen leuke mededeling....

Kontakt met ouders zal bestaan uit één keer per week een telefonisch kontakt met de mentor van oudste. En één keer per zes maanden een evaluatie. Verder is het aan oudste zelf hoe veel en vaak hij kontakt zoekt met het thuisfront. Aan de andere kant zijn de leerdoelen heel duidelijk, oudste en Perspektief zijn ontzettend gemotiveerd, en er wordt daar hard gewerkt aan de toekomst van oudste. Dat moet ik me goed voor ogen houden, want ik vind het op dit moment moeilijk.
Komt nog bij dat ons in eerste instantie werd verteld dat er een wachtlijst is van ongeveer een jaar. Miranda wist ons te vertellen dat het momenteel op een halfjaar zit. Wat zou betekenen dat oudste hier in Almelo zijn vmbo-diploma zal gaan halen en waarschijnlijk vóór het nieuwe schooljaar al in Deventer zal wonen.
We gaan dan ook al een vervolgschool zoeken in Deventer. Allemaal dingen waar ik nog niet bij stil had gestaan en die diep van binnen eerst weer een plekje moeten krijgen. Op dit moment zorgt het af en toe voor een dikke brok in mijn keel en een knoop in mijn maag.

Maar oudste vind het prachtig, hij heeft de kamers gezien waar de jongeren wonen. Een ruime kamer, met niet alleen een eigen bed en bureau, maar ook een bankje, inloopkast en eigen koelkast! Dat zag ie natuurlijk helemaal zitten, helemaal omdat hij thuis niet zo heel ruim zit in zijn eigen kamer.
Hij is er klaar voor....nu wij nog....

Na onze kennismaking met Perspektief had ik het erg nodig om even bij te komen en gelukkig hadden mijn mannen dat door. We hebben de rest van de dag met zijn drietjes gespijbeld! We zijn de stad ingegaan in de toekomstige woonplaats van ons kind. En we hebben genoten. Wat een mooie stad is Deventer!
Op de Brink zijn we met een terrasje begonnen, daarna lekker slenteren door de binnenstad met zijn mooie oude pandjes. En oudste was razendenthousiast. Hij zag zich daar al lopen met zijn oude moedertje als zij op bezoek komt. En ik moet zeggen, dat is idd wél een leuk vooruitzicht.

Ik heb gelukkig nog even om te wennen aan het idee dat ik oudste écht los moet gaan laten. En eigenlijk sneller dan me lief is. Maar verstandig is het zeker, het moet, het kan niet anders. Ik gun hem een toekomst waar hij zichzelf zal kunnen redden in de maatschappij. En Perspektief is de eerstvolgende stap in dat proces.

MAAR WAS IS LOSLATEN GRUWELIJK MOEILIJK.....

Verwend nest....

2010-10-14T15:23:00.001+02:00

Ja.... ikke dus...verwend nest!
Janneman heeft me deze week weer schandelijk in de watten gelegd. We zijn een heerlijk weekend naar Wassenaar geweest. In één woord: ZAAAAAAALIG!
Terrasjes, shoppen, restaurantje, leuk hotel, wat wil een mens nog meer?
In Leiden kreeg ik een paar prachtige oorbellen, passend bij mijn Pandoraring. Helemaal super.
En dan woensdag kreeg ik als klap op de vuurpijl een geweldige fiets:

En nu moet ik flink op de pedalen, conditie weer op peil brengen en kilo's eraf fietsen.
Want zo'n fiets moet natuurlijk goed gebruikt worden en dat ben ik ook zeker van plan.

En Janneman....die moest gisteravond als beloning "verplicht" met mij een stukkie toeren op de fiets!

Ik ben verliefd....

2010-09-28T07:43:00.000+02:00

.... op een geweldige fiets....

Nu nog heeeeeeeel veeeeeel centjes sparen of gewoon lekker blijven dromen!

En dan zo'n grote rieten mand met bloemenslinger erop...zucht....

Friendship

2010-09-23T18:23:00.001+02:00

Mijn 40ste verjaardag.

2010-09-13T14:19:00.000+02:00

Mijn veertigste verjaardag, wat heb ik er naartoe geleefd! Al maanden liep ik te stuiteren van voorpret, ik word dit jaar 40. Wat geweldig, super, leuk!

Menigeen keek mij fronsend aan, er werd af en toe ernstig aan mijn verstandelijke vermogens getwijfeld, want wie verheugd zich nou zó op zijn 40ste verjaardag?
Ikke dus... En vraag me nou niet precies waarom, ik zou het je niet kunnen vertellen. Misschien gewoon gevoelsmatig, 40 vind ik namelijk zo onwijs stoer klinken, eindelijk volwassen misschien? (Oei...inkoppertje, ik hoor al hier en daar gegil: Jij wordt nóóit volwassen...)
Of is het misschien dat ik voor mezelf heb besloten dat ik niet meer alles MOET? Ik ben mezelf het laatste jaar flink tegengekomen. In zeer korte tijd twee keer flink overspannen, mijn lijf dat aan alle kanten protesteert, twee tennisellebogen tegelijk... zeg het maar...
40 staat voor mij denk ik voor vrij zijn, vrij in mijn keuzes, kiezen voor mezelf en mijn gezin, maar ook niet meer alle trends moeten volgen, geen kinderen meer hoeven baren, rust in mijn relatie, geborgenheid bij mijn Janneman, me sterk voelen.

Kortom....ik had er zin in!

Afgelopen zaterdag was ik met manlief de stad in geweest voor een kado voor mijn verjaardag. We waren goed geslaagd, want dit verwende nest kreeg een mooie ring!
Thuisgekomen waren mijn knollen op. Manlief opperde dat ik maar lekker een uurtje naar bed moest gaan, even bijtanken. Ik heb nog geprotesteerd dat de aardappels geschild moesten worden, maar dat zou hij wel doen. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen en voor ik het wist lag ik heerlijk in bed. Oordoppen in en slapen maar....

Goed een uur later maakt manlief me wakker....je hebt visite! Bah, daar had ik helemaal geen zin in, ik lag namelijk zo lekker. Maar wat bleek? D'r stond een hele clan met familie voor de deur, en mijn hele huis was versiert! Compleet met spandoek (met heel foute tekst), ooievaar en een mand met 40 eieren. De mafketels hadden bovendien staan schreeuwen, claxonneren en gassen met auto's en motor.... maar het ouwe mens sliep overal doorheen hahahahaha. En mijn mannen bleken dus mooi in het complot te zitten.

De aftrap naar een superverjaardag was gegeven, ik heb genoten. Zaterdagmiddag mijn huis versiert en lekker even wat met het spul gedronken. Zondagmorgen om half elf stonden mijn nichtjes met aanhang en kids weer voor de deur. Zingend en met een prachtige taart in de hand! Een échte meisje-meisje-taart, met roze bloemetjes en pareltjes...en mijn naam erop!
En voor ik het wist zat mijn huis vol, heerlijk! Mijn lieve vriendin Anita kwam ook lekker een bakkie doen. (En ik kreeg een schandelijk lief en leuk kado van haar!)
Ik heb heerlijk gesnoept van mijn eigen taart en die was te mooi om op te eten, maar te lekker om alleen naar te kijken...

Kortom...ik heb genoten vanuit mijn tenen, het was een superverjaardag. En nu ben ik een heel tevreden (wat ouder) meisje.

Eerste week Previtas low-carb.

2010-09-09T13:24:00.000+02:00

Zoals ik al in mijn vorige blog melde, was de maat vol wat betreft mijn ongezonde gewicht. De huisarts raadde mij de Previtaskliniek in Hengelo aan en daar heb ik ruim een week geleden mijn intake gesprek gehad. Ik heb een leuke vlotte diëtiste, die precies begreep wat mijn bedoeling is. En wat voor soort eter/lijner ik ben. Na de gebruikelijke vragenlijst, weging enz. kwamen we op het punt om een passend dieet te kiezen. Je hebt de keus tussen low-carb of low-fat. Aangezien ik nog nooit low-carb heb gedaan en mijn lichaam dit dus ook niet kent, ga ik voor deze vorm. Low-carb van Previtas staat ook wel bekend als het Dr. Frankdieet. (Waar ze overigens zelf niet blij mee zijn, te veel diëters met de verkeerde motivatie...)
Ik ben nu sinds vorige week woensdag bezig en ik moet zeggen het valt mee. Ik heb één dag een dip gehad, kon geen ei en sla meer zien. Maar met een beetje creatief denken en aanpassen aan je eigen smaak lukt het toch weer.
Het valt soms niet mee. Je mag geen brood, rijst, pasta, aardappelen, zuivelprodukten zoals melk en yoghurt en fruit. Nu kan ik prima zonder het brood en pasta, maar op een gegeven moment snak je wel naar een lekker stukje appel na het eten.

Maarrrrr...... Op mijn eigen weegschaal heb ik mezelf gewogen voordat ik naar de huisarts ging (nu 2 weken geleden) en gisteren stond ik er weer op. Ik werd beloond met een mooi resultaat van 5.8 kilo in twee weken eraf. Niet gek voor het begin.

Ik mag lekker wel aanstaande zondag een uitzondering maken. Ik vier dan mijn veertigste verjaardag en ik loop al heel lang te stuiteren van voorpret. Vraag me niet waarom, maar ik vind het in één woord gewéldig dat ik 40 word. En op die dag mag ik van de diëtiste lekker een gebakje nemen en 's avonds wat blokjes of kaas of stukkies worst. Dus, nu ga ik lekker aftellen (als een klein kind voor Sinterklaas hihihi), nog 3 nachtjes slapen!

En ik pak de draad van het bloggen weer op...

2010-08-28T22:57:00.002+02:00

Een hele poos geleden deed ik de digitale deur van blog voor een poosje op slot. Té druk, té veel aan mijn hoofd en even geen zin en tijd.
Ondertussen is er veel gebeurd. Pa is helaas op 12 juni overleden. We hebben een mooie uitvaart geregeld en ik mocht de uitvaartdienst leiden. Ik heb dat met veel liefde gedaan en het ging helemaal perfect. Een mooie speech, prachtige muziek en mijn oudste & jongste durfden vooraan in de rouwstoet te lopen met bloemen op hun armen. Manlief en ik waren trots, supertrots, ondanks alle verdriet.

Mam is in en uit het ziekenhuis. En ze is er helaas nog lang niet. De buikwond wordt al maar groter en haar buikfistel produceert ook nog steeds. Maandag krijgt ze te horen wanneer ze opnieuw geopereerd moet worden. Een groot risico, aangezien de afgelopen twee keer ook bijna fataal zijn geworden. Ik houd dan ook mijn hart vast!

En dan hebben we natuurlijk alle ditjes en datjes met de boys. Middelste heeft ondertussen een herziene diagnose. Van Pdd-Nos zijn we naar Kernautist gegaan. Ook zijn IQ is verder achteruit gegaan. Voor ons geen schok, maar wel goed om dit ook bevestigd te zien. Meer duidelijkheid naar school en hulpverlening.

De zomervakantie was heftig dit jaar. Drie stuiterende mannen, waarvan twee nu wel overduidelijk in de puberteit. Duidelijk niet mijn sterke kant...pubers....
Manlief was gelukkig wel vier weken thuis en dat was natuurlijk wel erg fijn.

Mijn gezondheid heeft onder alle drukte wel te lijden gehad. Mijn overspannen toestand is nog niet echt veel beter. Kwamen daar ook nog eens twee ontstoken schouders en twee tennisellebogen bij....niet grappig!

Maar goed... de boys zijn vanaf woensdag weer alledrie naar school! Manlief is al weer ruimschoots aan het werk. En dan is het weer tijd voor mezelf. En dat ga ik dan ook goed aanpakken...want....

Dinsdag heb ik een afspraak bij de Previtaskliniek in Hengelo. Ik wil afvallen. En dat wilde ik al zoveel vaker en dat is ook even zovele keren keurig gelukt! De kilo's die ik ben afgevallen zijn niet meer te tellen....evenals de de kilo's die er net zo hard weer bij opkwamen + bonus!
Ik ben deze week naar de huisarts geweest. Met mijn verhaal, jarenlang afvalpogingen, crashdiëten, emotie-eten, jojo-in-het-kwadraat... Maar ook de erfelijke aanleg voor hartfalen, hersenbloedingen en diabetes. Mijn BMI is een schrikbarend hoge 37!
Hoewel ik normaal geen normaal gesprek met mijn huisarts kan voeren, had ik nu een supergesprek! Ik zal hier niet alles uitwijden, maar hij adviseerde de Previtaskliniek. Ja..die dus...van Dr. Frank. Laat dat nou de enige dieetgoeroe zijn die ik niet heb gevolgd! Hahaha...

Dinsdag dus een screeningsgesprek en hopelijk de begeleiding die ik nu zo graag wil. Ik wil een gezond gewicht, want (en dat is mijn grootste motivatie!) ik wil nog heel lang voor mijn drie stuiterballen kunnen zorgen. En zoals ik nu ben steven ik over 10 jaar met 100% garantie op een hartaanval af!

Ik houd jullie op de hoogte... ik ben supergemotiveerd, dit keer gaat het lukken, voor altijd en niet voor even!

.....

2010-05-04T22:00:00.001+02:00

Even niks te melden, omdat er veel te veel speelt op het moment.
Gedachten en gevoelens worden even onderdrukt, ben druk met overleven.
Wil de rots zijn in de branding van een paar lieve mensen om me heen.
En als straks alles achter de rug is, val ik terug om mijn rots....en hopelijk is er dan even rust.

Zo blij!!!

2010-04-07T16:07:00.002+02:00

Ik ben zo blij...

Eh... heb ik al gezegd dat ik blij ben???

Ik ben zó skriekeluk blij.... ik heb nét post van Buro Jeugdzorg ontvangen waarin officieel staat dat ik weer een jaar verlenging van de pgb-indicatie voor Bart heb.

Daar wordt ik dus blij van...hihihi

Sometimes

2010-04-06T08:46:00.000+02:00

Mijn Janneman...

2010-03-30T13:22:00.004+02:00

Mijn Janneman...

... is mijn rots in de branding
... is een man van weinig woorden
... is soms verschrikkelijk grappig
... is een rustig tiepje
... is soms stronteigenwijs (want dubbel erfelijk belast)
... is een hardwerkende man
... is soms zo gek als een deur
... is niet roemantiesj
... is heerlijk nuchter
... is boven alles míjn Janneman!

En wanneer het voor mij echt niet meer gaat, neemt hij zonder woorden mijn zorgen over.
En op zijn heel eigen manier, laat ie merken dat ie zich zorgen maakt.
Zo werd ik afgelopen weekend mee genomen naar Naaldwijk waar we even helemaal zijn uitgewaaid en mijn batterij weer is opgeladen. Ik ben blij met mijn Janneman!

Zoek het zelf maar uit...

2010-03-22T10:06:00.003+01:00

Het zat er een keer aan te komen. Op...uitgeblust...hondsmoe...
Zo voel ik me al geruime tijd. Maar de laatste tijd is het écht op. Ik slaap niet tot nauwelijks, loop voor mijn gevoel altijd maar achter de feiten aan (of ik ren écht achter de feiten aan!), kom uren per dag te kort, kan de hele dag wel janken en zie overal als een berg tegenop.
Komt bij dat ik de laatste maanden al een keer of wat een "comateus weekend" heb meegemaakt. Dat houd in, vrijdagavond in slaap vallen en met heel korte tussenpozen van wakker zijn, tot maandagmorgen 6 uur slapen. Want dan gaat de wekker weer.
Vorige week was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen, dat ik een behoorlijk (hysterische) inzinking heb gehad. Oudste moest met ons een gesprek aangaan van zijn therapeut, had daar overduidelijk geen zin in, haalde vervolgens het bloed onder onze nagels vandaan. Toen ik boos werd en hij vervolgens de opmerking plaatste dat er bij ons nooit iets kon, hij nooit iets mocht zeggen enz.... Toen knapte het bij mij...ik heb gegild, gekrijst, manlief heeft me in de armen genomen en vervolgens heb ik me helemaal leeg gesnikt. Ik ben toen enorm van mezelf geschrokken. Waar is dat sterke mens dat altijd de kar kan trekken? Waar is dat mens dat nergens bang voor is? Waar is dat mens dat alles met humor weet op te lossen?.....
Na veel aandringen van manlief en wat vriendinnen dus toch vrijdag een afspraak gemaakt voor een onderhoud met de huisarts. Dit ging niet langer zo.

En daar zat ik vanmorgen. Het hele verhaal uit de doeken gedaan, aangegeven dat ik zó ontzettend moet ben, op gewoon. Niet meer slapen, de hele dag onrust in mijn hoofd, altijd achter de feiten aanrennen...enz...enz....
Tja... zij wist het ook niet. Waar wilde ik dan hulp bij? Wilde ik iemand die mij in het huishouden zou ontlasten? Of zou ik niet naar het Ciz kunnen en daar hulp vragen? Misschien kan iemand de kinderen een keer bezighouden? Kan manlief niet een dag minder gaan werken?

Nou nee, die kan niet minder werken. Het heeft een reden dat die man twee banen heeft!
En het Ciz? Laat me niet lachen, ik zie nu al tegen volgende week maandag op als ik weer op het matje mag komen bij Buro Jeugdzorg. Dat ik in een kruisverhoor van anderhalf uur mag gaan bewijzen hoe "gehandicapt" mijn middelste is en dat we daarom wel graag onze pgb zouden willen behouden.
Ze had er geen flauw benul van wat er allemaal komt kijken met onze kids. Dat mijn agenda word geregeerd door afspraken van, voor en met de kids. Elke dag opnieuw.

Tja... en nu moet ik het dus gewoon verder zelf uitzoeken.
Sorry, wij kunnen als huisarts niets voor u betekenen.

Okey...ik geef mezelf wel weer een schop onder mijn prominente achterwerk en ga gewoon weer door. Wat moet een mens anders?

Mijn "Zen"- momentjes

2010-02-23T15:42:00.008+01:00

Ik heb ze regelmatig, mijn "Zen"-momentjes. Wanneer ik die kleine krummels in mijn armen heb, dan wordt ik zó skriekeluk rustig. Ik zou het verplicht drie keer daags voorgeschreven moeten krijgen!

Mijn tweede moeder

2010-02-18T06:04:00.003+01:00

Gisteren werd er iets tegen me gezegd, waar ik zó blij van werd. Ik zat even stuk, kwam "thuis" bij mijn tante, mag daar mezelf zijn. En toen ik het even moeilijk kreeg in het midden van mijn verhaal, zei ze "je bent als een dochter voor me"....

Ik ben er nu nog van onder de indruk! Want ze is niet alleen mijn tante, maar ook een lieve vriendin en al langere tijd zie ik haar als mijn tweede moeder, maar wel één waar ik wél compleet mezelf mag en kan zijn.

Ik houd skriekeluk veul van mijn tante Anke.

Shalali shalanie!

2010-02-08T08:05:00.002+01:00

Pffff..... nou ben ik best een groot fan van het Songfestival, maar wat er dit jaar wordt gepresteerd! Een Sieneke met een liedje van Pierre Kartner (waar hebben ze die onder een steen weggehaald????) naar het EFS, dat is vragen om de grootste afgang aller tijden.
Onvoorstelbaar.... ik maak me er geloof ik maar niet meer druk om....

Tegen die tijd gaat het tussen de finale van X-Factor en het Songfestival. Ik zou hier normaal gesproken grote moeite mee hebben gehad, want beide vind ik enorm leuk. Maar dit jaar is de keuze meer dan makkelijk.

Sieneke heeft totáál geen X-Factor en we zullen d'r wel op tijd uitliggen. The Netherlands...zero points....
En nu maar hopen op een heerlijke bak vol talenten bij XF, kunnen we daar lekker spannend kijken wie er hét talent van 2010 wordt!

Niks bijzonders, toch een bijzondere dag...

2010-02-02T12:34:00.001+01:00

Hoe kan een gewone dag, gewoon bijzonder zijn? Gewoon...omdat middelste en jongste vandaag niet naar school hoefden. De taxi's rijden vandaag op last van de gemeente niet. Gisteren heeft hier de hele stad stil gestaan. De kids hebben er twee uur of langer over gedaan om op school te komen. Sommige kinderen of leraren kwamen helemaal niet opdagen. Omdat vandaag hetzelfde weer/dezelfde chaos werd verwacht, kregen de heren vrij!
En dat vonden ze natuurlijk helemaal niet erg. Eerst maar eens lummelen in "piemelpak", daarna skipak aan en hoppetaaaa...lekker spelen in de kleddersneej!
Nu lekker weer tv kijken in de pieterjama, wat wil een kind nog meer?

En noodgedwongen moet ik dus vandaag ook een stapje rustiger lopen. En dat is niet verkeerd, al zeg ik het zelf. Ik ben lekker om 7 uur nog even terug gekropen in bed, waar ik pas om 9 uur weer uitkwam. Wat een lui wief! hihihi...
En daarna lekker rustig puinruimen, wasjes draaien, en ondertussen een heerlijke pan snert maken. Ik geniet, het ruikt hier lekker en ik merk dat ik zo'n rustige dag eigenlijk wel heel erg lekker vind. En bijzonder....omdat ik bijna nooit een rustige dag heb. Dus ik geniet, want morgen begint de drukte van alle dag weer.

Bijtanken...

2010-01-23T18:46:00.002+01:00

Je kon erop wachten...

Gisteren dan tóch omgeknakt...en vervolgens gewoon vandaag de hele dag geslapen. Tot vanmiddag vier uur. En ik kruip er zo weer in....mens...wat kan een mens MOE zijn.
Toch maar eens de rem erop gooien...

Smile, part two

2010-01-22T07:59:00.000+01:00

Smile...

2010-01-20T12:44:00.001+01:00

2010

2010-01-01T01:15:00.001+01:00

2010.....

Nu goed iets meer dan een uur oud...ben benieuwd wat het ons gaat brengen....

Anne-Quirien

2009-12-27T22:45:00.004+01:00

Dinsdag is mijn nichtje Aimée bevallen van een dochter, Anne-Quirien.

Daarmee maakt ze mijn lieve (vriendin)tante Anke en mijn lieve oom Sjoerd voor het eerst opa en oma. Het toeval wil dat ik als eerste mocht horen dat ze bevallen was en samen met jongste heb ik direkt een kadootje gehaald. Een leuk setje kleren (op verzoek van nieuwbakken moeder ZUURSTOKROZE...) en om de nieuwbakken trotse papa te plagen, een paar mini-Uggs.

Vandaag mocht ik met mijn mannenclan kroamschudd'n in Hengelo. En ik kan maar één ding zeggen:

Mijn "kleine" nichtje heeft het mooiste meisje van de wereld als dochter! Ik ben verliefd! Ik kan mijn hart helemaal ophalen, ik ga eindelijk roze spulletjes shoppen en ik hoop van harte dat ik dat kleine prinsesje heerlijk mag verwennen!

Kerstkadootjes....

2009-12-24T23:54:00.003+01:00

Dit jaar besloten we niet meer aan Sinterklaas te doen. Jongste was ook van zijn geloof gevallen en Vaderlief en ik vonden het zo langzamerhand wel mooi geweest met de kado-koop-stress.
Wel hebben we heerlijk de met de kids rond het gourmet-stel zitten genieten.
Ik had de kids beloofd met kerst een klein kadootje onder de kerstboom te leggen.
Zaterdag heb ik met oudste vier kadootjes gekocht, voor elk van mijn mannen één. Voor oudste een cd, voor middels een blik Pokemonkaarten, voor jongste een Brickadoo-kasteel en voor vechtgenoot een geurtje van Hugo Boss.
Verder voor alle drie de jongens een kerstkaart met daarin de boodschap dat we trots op ze zijn!
Nou kwamen de heren er natuurlijk veel te laat achter dat er geen kadootje voor mama/vechtgenote onder de boom lag....
En dat werd zo lief en creatief opgelost, daar kan geen gekocht kado tegen aan.

Ik was even bezig met het één en ander in huis en toen we vanavond dan de pakjes gingen verdelen, stonden er in ene twee enveloppen én een gekleurd doosje met gouden strik onder de boompjes...

Voor Mama! Oudste had heel creatief zelf een envelop geknutseld met daarin een heleboel tegoedbonnen, voor kopjes thee, wandeling met de hond, kamer stofzuigen en zélfs een ontbijt op bed!
Middels had een doosje opgescharreld en een gouden strik erop geknoopt. Erin zat een briefje met de tekst: 'Je bent mien schat'.....
En jongste had een 3D-kaart gemaakt met daarop de tekst: 'Ik wou je tog nog wat geeven, kusjes C.'....

Nou, dan voel je je rijk, HEEL erg rijk. Ik heb hier met een grote grijns zitten genieten, want dit maakt kerst toch wel heel speciaal.

Sven

2009-12-01T13:23:00.001+01:00

Vandaag ben ik alleen maar heel erg blij. Na een heel zware (en dit is niet overdreven) bevalling, eindigend in een keizersnede, is vannacht mijn neefje SVEN geboren.
Sven is 3660 gram zwaar en meet 50cm.
Vanavond ik ga ik hem bewonderen en zijn lieve mams heeeeeeeeeeeeeeeel hard knuffelen, want ze heeft zó onwijs haar best gedaan!

Ter overdenking...

2009-11-18T13:59:00.002+01:00

Een wijsheid van Montague Edwards...gewoon...ter overdenking:

Positief denken is niet de bestemming; het is de reis. Iemand die optimistisch is, wordt contstant op de proef gesteld.... zowel door de omstandigheden in de buitenwereld als door innerlijke angsten en twijfels.

Onthoud altijd dat deze uitdagingen als een ladder zijn die je moet beklimmen. Met elke sport hoger wordt, je optimisme sterker en met je toenemende vertrouwen begin je nieuwe spieren te buigen die je anders misschien nooit had ontwikkeld.

Brent

2009-11-13T21:42:00.005+01:00

Vandaag heb ik mogen genieten van mijn kleine neefje Brent. Hij is het zoontje van mijn nichtje Manuela. Het is een prachtkereltje, blond haar, blauwe ogen, bijna vier jaar oud en lekker wijs!

Vanmorgen om half elf heb ik hem opgehaald en we hebben vandaag koekjes gebakken, broodje gegeten, naar de Bart Smit voor klei, gekleid, spelletje gespeeld, met de jongens gespeeld, gegeten en vooral GENOTEN!!!

En gelachen...heel veel gelachen...het is zo'n prachtmannetje met geweldige opmerkingen.

Het mooist vandaag was toch wel zijn eigen invulling van Sinterklaas Kapoentje. Eén die me nog heel lang bij zal blijven. Uit volle borst klonk het hier vandaag:

"Stinkulaas Kalkoentje...gooi wat in mijn schoentje"

Wat moet je daar nou nog aan toe voegen??? Geweldig!!!!

Wat zou ik doen?

2009-11-13T09:12:00.003+01:00

Gisteren zat ik (na een aantal héél heftige dagen rondom de kids) op de Elimschool in de lerarenkamer te pauzeren. Daar werd het e.e.a. besproken en dat is altijd erg gezellig en soms ook leerzaam.
Uiteraard kwam ook de situatie op school (VSO Mozaïek) bij middelste aan de orde. Dat we daar nét de middag ervoor weer eens anderhalf uur hebben zitten pleiten voor onze zoon. Dat het een dagelijks terugkomend iets is, hetzij per mail, per post of per telefoon. Alle dagen opnieuw. En dan heb ik het nog niet over alle afspraken, therapieën, clubjes, sport en speelafspraken van/voor de heren.
Daarop opperde de pedagoge: "Jij kent het volgens mij niet eens, een paar dagen niets, rust..."

En daar heeft ze gelijk in. Het zette me aan het denken. Wat zou ik doen met alle tijd die ik over houdt als ik eens drie maanden helemaal niets zou hebben van afspraken met scholen, therapeuten, hulpverleners, Pgb-verstrekkers en wat al nog meer. Wat zou ik dan kunnen/willen doen met die kostbare tijd?

Eindelijk eens de gordijnen voor de slaapkamer naaien? Of de tuin opnieuw inrichten, het huis van boven naar beneden een grote (broodnodige) schoonmaak geven? Of zou ik nou eindelijk eens afspreken met al die lieve vriendinnen die ik schandelijk verwaarloos? Tóch maar eens wat vaker tijd nemen voor mijn lieve lief? Een échte hobby zoeken? En wat moet dat voor hobby worden?

Eerlijk gezegd zou ik het niet eens weten. Waarschijnlijk ga ik gaten in de dag slapen... want daar ben ik op dit moment het hardst aan toe!

Logeren

2009-11-07T06:43:00.002+01:00

Vandaag gaat jongste voor het eerst logeren in een logeerhuis. Hoewel we al jaren "logeer-ervaring" hebben met middelste, loop ik toch al sinds vanochtend half zes met een brok in mijn keel en een knoop in mijn maag door het huis rond.

Ik wéét dat jongste zich verheugd op het logeren, en ik wéét dat we een geweldig logeerhuis hebben, maar het voelt dubbel. Je wilt je kinderen toch eigenlijk zelf om je heen hebben, zelf voor ze zorgen. Vandaag moet ik een stukje zorg uit handen geven. Ik wéét dat het goed komt.... maar waarom voelt het dan zo kloten?

Genieten...

2009-11-04T10:20:00.003+01:00

Zwangere nichtjes zijn enorm leuk. Je kunt heerlijk met ze wegdromen in witte kamertjes met schattige, héél kleine babypakjes. Je kunt met ze praten over flessen wel/niet uitkoken, molton/flanel luiers, kinderwagens en de oppas.
En de vraag: " Hoe deed jij dat dan?" valt dan ook zo nu en dan.

En dan besef je dat je een heleboel gewoon "kwijt" bent. Want die fase is al echt weer een hele poos geleden. Een mooie, maar in ons geval ook af en toe enorm zware fase. Want wat wisten wij nou helemaal? Onze Bart gilde moord en brand, wilde alleen slapen als ie heel hard werd geschudt, of op zijn allersnelst in de babyschommel werd geschommeld.Verder moest ie om het uur worden gevoed, voedingen van 3 kwartier...
Chiel wilde alleen op mij, naast mij, bij mij slapen. Daar maakte ik dan een schommel van touw en een laken in de box voor. Knoopte dáár weer een touw aan en dan kon ik even zitten op de bank....doodmoe...maar wél blijven trekken aan het touw anders schommelde de jongeman niet en dan ging ie brullen. Later bleek e.e.a. typisch voor autikids te zijn. Later konden we het invullen....

Maar we hebben ook genoten hoor! Echt enorm genoten, van eerste lachjes, van gekke bekkies bij iets nieuws te eten krijgen, van kroelen en babymassage en van roze wangen tijdens de slaap...
Mooie momenten die je nu af en toe herbeleefd bij het zien van het kleine grut dat geboren wordt en opgroeit bij nichtjes en vriendinnen. Mooi spul...

En als het groter wordt, wordt het alleen maar mooier. Lange tijd is het blijven knagen, ik had nog heeeeeeeeeeel erg graag een vierde kindje gehad. Maar nu ben ik gelukkig met mijn drie mooie stoere kerels. Ik geniet van alles wat ze presteren, van de geweldige humor die ze hebben, van af en toe een dikke kus (die ik vaak heel snel en sneaky moet stelen, want kussen is niet cool!). Van die gezonde lijven, die zo snel de lucht in schieten, dat ik me langzaam maar zeker steeds kleiner ga voelen.

En ik geniet opnieuw... maar nu van lieve nichtjes met bolle buikjes en glanzende ogen. Zij gaan het allemaal nog beleven en ik geniet stilletjes mee!
Ik ben gewoon een rijk mens!

Blij meisje!

2009-11-03T16:25:00.002+01:00

Waar een groot meisje blij van kan worden....

Gisteren kreeg ik van mijn lief zomaar een heleboel veul geld én de Makropas in mijn handen gedrukt. Ik mocht vandaag lekker een paar echte, heuse, orignele Ugg Classic Tall laarzen gaan kopen...WOEHOEOEOEOEOEOEOEOEOE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Al jaren staan ze op mijn verlanglijstje en dit jaar had ik ze aan mezelf beloofd. Ware het niet dat de podotherapeute roet in het eten gooide. Zulke laarzen zou ik maar beter niet meer aan doen. Tja...ik ben gewoon een zwakkeling, ik geef het toe....want ik heb me vanmorgen toch maar mooi in het strijdgewoel gegooid en een paar prachtige zwarte exemplaren bemachtigd.
Vanavond lief nog maar eens extra stevig knuffelen, hij begrijpt een meisje veul beter dan ik ooit had gedacht!

CreaBea

2009-10-22T23:36:00.003+02:00

Enige tijd geleden heb ik mijn Reik-1 gedaan en tijdens deze zittingen heeft mijn Reikimaster mij op het hart gedrukt om vooral voor en met mezelf bezig te gaan. En dan met name ook op het creatieve vlak. Nou weet ik dat ik best aardig kan beeldhouwen en ook met hout en metaal kan ik wel overweg. Op de mavo (héél lang geleden) heb ik dan ook examen gedaan in handenarbeid en kunstgeschiedenis. Het advies van school was de kunstacademie, maar dat werd al snel door mijn ouders van de tafel geveegd. "Een kunstenaar verdiend nog geen droog brood"....

Dat werkte zo demotiverend dat ik heel lang niets creatiefs meer had gedaan. Maar nu wil het geval dat ik twee heel lieve nichtjes heb die allebei langzaam maar zeker richting hoogzwanger groeien. Ze hebben allebei een gave babykamer met als hoofdkleur ORANJE.

En nou is het natuurlijk heel gemakkelijk om een Prenatal of Ikea binnen te wandelen om iets voor de babykamer te kopen. Maar dat wilde ik dus niet. Vanavond ben ik in de weer geweest met doek en verf en waarempel... ik heb twee schilderijtjes geproduceerd voor Manuela en Aimée. Ik vind ze zelf leuk geworden en ik hoop dat de meiden er ook zo over denken.
Ik heb in elk geval een ontspannen avond gehad en wie weet wel een nieuwe hobby gevonden...

Gewoon...

2009-10-15T13:16:00.002+02:00

Als je net als ik af en toe een heel ietsiepietsie een hectisch leven hebt, is er niets fijner dan zo'n zwarte mengelmoes van een hond die je héél blij aankijkt als je thuiskomt.

Dat blije kijken is natuurlijk niet alleen omdat ie blij is om JOU te zien. Dat is ie natuurlijk wel, maar niet zonder bij bedoeling. Want je hebt de jas nog aan, dus...zullen we?

En eerlijk is eerlijk, met zo'n herfstzonnetje en de bomen op hun mooist, is het heel gemakkelijk om aan die smekende blik toe te geven. Zonet dan ook de hond aan de lijn gedaan en heerlijk drie kwartier hier buitenaf gewandeld. En dan niet lullig slenteren, want daar houdt onze zwarte niet van. Nee...het moet wel flink doormarcheren zijn, en als ie dan langs het kanaal ook nog eens los mag lopen, is ie de koning te rijk. Bijkomend voordeel is dat je zelf ook heerlijk even uitwaait.

En nu dan maar eens wat nuttigs doen...huisvrouwendingen enzo...

Mijn eerste bril

2009-10-03T19:32:00.019+02:00

Al sinds heel lange tijd ben ik dol op brillen. Zoveel moois voor de medemens die niet zulke goede ogen had als ik . Gewoonweg jaloers kon ik zijn op vriendinnen met kekke montuurtjes parmantig op hun neus. En vaak heb ik het geroepen: "Ik wou dat ik een heel klein beetje slechte ogen had, dan kon ik ook zo'n mooi bril kopen".

Mijn lief had al een paar keer geopperd om dan een leuk montuurtje te kopen, met gewoon glas erin. Gewoon voor het leuk, voor de heb. Maar dat vond ik nou net een beetje ver gaan.

Nu waren wij afgelopen vrijdag eens met z'n tweetjes op stap in Arnhem. Gewoon effe met zijn beiden wat snuffelen in de stad. En natuurlijk passeer je dan ook wel de nodige "brillenboeren". En daar stond ik weer te kwijlen...als...ooit...wie weet. Lief opperde om gewoon eens wat te gaan passen.

Dus...op naar Eyes and More. Een snoepwinkel voor de brillenfreak! Jeetje, het ene na het andere montuur op mijn neus. Het één nog leuker en aparter dan het ander. En laat ik nou een zogenaamd "brillenhoofd" hebben!

Mevrouw de brillenmevrouw stelde voor om voor de zekerheid toch maar even de ogen te meten. En daar hoorde ik toch wat...U heeft rechts -0.50 en links -0.25. En dan vergoed uw verzekering de bril. Woehoeoeoeoe.... ik wist niet hoe snel ik mijn bril moest uitzoeken. En de grootste verrassing kwam nog.... Ik kon hem na een half uurtje al ophalen.

De meesten zullen het niet kunnen snappen, maar ik voel me sinds gisteren als een kind na Pakjesavond....

ZO HAPPY!!!!

Oudste

2009-09-28T13:40:00.005+02:00

Onze oudste werd op 4 januari 1994 geboren. Een prachtige 8 ponder, geweldige donkere ogen, een plaatje. Dit heerlijke kind groeide op tot een rustig en lief mannetje. Je kon hem overal mee naar toe nemen, met twee auto'tjes op een kleed kon ie uren zoet zijn.
Ook op school stond oudste bekend als een lief en rustig kind. Nooit problemen mee, voorbeeldig. Wel vond ik het wat vervelend dat hij een paar jaar lang naast de grootste ADHD-er aller tijden werd gezet. Dit kind werd namelijk rustig van oudste. Ik was bang dat oudste daar af en toe best onder te lijden had. Maar zoals altijd vond oudste het best.
Na de lagere school werd er gekozen voor het Havo. En daar ging het in ene toch wat minder met oudste. Zoals ouders van middelbare schoolkids weten, ben je een groot deel van de "controle" kwijt. Leuk dingen als tussen uren en roosterwijzigingen maken dat je al gauw de draad kwijt raakt. Op zich niet zo erg hoor, je went er aan.
Wat ons wel verontrustte waren de rapportcijfers aan het eind van het jaar. Dan kwam er zo'n leuk telefoontje van een mentor "of moeder of vaker konden helpen om de cijfers nog wat vlot te trekken".
Tuurlijk kon deze moeder dat. Wel vond ik het vreemd dat het kind bijna geen huiswerk in zijn agenda had staan, terwijl de huiswerkroosters wel degelijk vele overhoringen en repetities lieten zien. Oudste bleek geen ster in plannen, dat was wel duidelijk. Uiteindelijk trok ik hem toch tot twee keer toe over de streep qua cijfers. Hij leek het plannen en huiswerk maken allemaal te snappen. Supergemotiveerd...tot ie het zelf moest doen. Hij leek de draad gewoon kwijt te raken.

Maar ook wij hadden het gevoel hem kwijt te raken. Hij zonderde zich steeds meer af. Bleef niet 's avonds beneden tv kijken, maar trok zich terug naar zijn kamer. Vrienden had ie al een paar jaar niet meer. En daarnaast maakten we ons langzaam maar zeker steeds meer zorgen. Hij had een bijbaantje, folders bezorgen. Helaas kreeg ik regelmatig mensen aan de deur, met de mededeling dat oudste de folders ergens had gedumpt. Ook daar hebben we hem weer geholpen wat we konden. We liepen af en toe zijn ronde om hem wat rust te geven enzovoort. We liepen samen met hem om het gezellig voor hem te maken. Het hielp helaas niks.
Ook leek hij dingen niet te kunnen onthouden. Eén opdracht geven, prima, dat lukte. Maar wanneer je hem twee of drie dingen tegelijk opdroeg, was 'ie na opdracht één alles weer kwijt.

En toen kwam er in oktober vorig jaar een telefoontje. Van school, of ik mijn oudste wilde ophalen. Er was een incident geweest en daar was oudste bij betrokken geweest. Ik kon hem op dat moment niet ophalen omdat ik jongste van de therapie moest halen. Er werd via de telefoon verteld dat oudste een aantal kinderen op school met een mes had bedreigd.
Alsof de bodem onder je voeten wordt weggeslagen....
Oudste werd een aantal dagen geschorst van school. Er volgde een hectische tijd. Ik schakelde zelf de hulpverlening in. Hier was duidelijk meer aan de hand, hierin herkenden wij oudste niet.
Op donderdag werd ik door de politie gebeld, oudste moest voor verhoor op het bureau komen. En daar werd ie vastgehouden en toen ik aan het eind van de middag opnieuw belde voor informatie, bleek dat hij zou worden overgebracht naar een andere plaats om daar in hechtenis te blijven. De volgende dag zou hij voor de kinderrechter moeten verschijnen.
's Avonds mochten we hem een tas met kleding brengen en toen wij na vele dichte deuren eindelijk in een kamertje met hem zaten, leek het hem allemaal niet zoveel te doen. Hij was niet boos, bang of verdrietig. Vond het wel stom van zichzelf.
Ik heb die nacht niet geslapen, een horrorverhaal, hoe konden we hier in verzeild zijn geraakt?
Hij kreeg de volgende dag voor de kinderrechter te horen dat ie voorlopig uit de problemen moest blijven. Hij zou met de reclassering moeten samenwerken, het was een grote plus dat we zelf als ouders de hulpverlening al hadden ingeschakeld en hij moest drie maanden naar een Reboundinstelling.
En dan verandert er zoveel om het kind. Wat we gelukkig al snel duidelijk kregen was dat ook oudste een aan autisme verwante stoornis heeft. Pdd-Nos, net als zijn twee jongere broertjes. Alleen is oudste een kind dat alles binnenhoudt en de twee jongsten gooien alles er letterlijk en figuurlijk uit. Bij deze twee was het dus al veel sneller duidelijk dat er iets niet goed zat. Wel vielen nu in ene veel puzzelstukjes op hun plaats. Veel van zijn gedrag was te plaatsen, veel vraagtekens waren verdwenen. Oudste heeft keurig zijn drie maanden volbracht op de Reboundinstelling. Daar konden ze ook geen hoogte van hem krijgen. Alle leuke psychologische trucjes ten spijt, de échte oudste konden ze daar niet ontdekken.
Ook op school zijn de bellen gaan rinkelen en vele gesprekken en onderzoeken later, bleek dat oudste beter over kon stappen naar een OrthoPedagogisch Didactisch Centrum. Daar zou hij in kleine zetting met veel begeleiding naar school kunnen.
Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan. De criteria zijn streng (en da's maar goed ook!) maar ook hier moesten opnieuw onderzoeken worden gedaan.
Ondertussen hadden we ook vele gesprekken met onze ouderbegeleider van Dimence. Zij begeleidde ons al voor middelste en jongste dus oudste werd vlekkeloos in het traject meegenomen. Zij adviseerde om voor oudste ook een plek te zoeken in een deeltijdbehandeling van Karakter. Hier zou hij intensieve therapieën krijgen om inzicht te krijgen in zijn stoornis, zijn persoontje, Sociale Vaardigheden leren en ga zo maar door.
Allemaal prachtig en half mei is oudste daar gestart. Hij gaat er met plezier naar toe, helaas kan hij daardoor nog maar 8 uur per week naar school. Dus al met al weer een verloren schooljaar. Maar alles voor het goede doel, als hij maar inzicht krijgt in zijn stoornis, zijn eigen ik kan ontwikkelen en dat wij gaan leren wat er in oudste speelt.

Helaas bleek dit toch te mooi voorgesteld. Vorige week hadden we de evaluatie over de therapie tot nu toe. Ook de psychologen en therapeuten daar lopen tegen hetzelfde aan. Oudste past zich naadloos aan zijn omgeving aan, ze noemen hem zelfs een kameleon. En dat is prachtig wanneer oudste in een rustige groep verkeerd. Hij is dan ook serieus aan het werk, geconcentreerd, rustig. Maar... is zijn omgeving onrustig of zelfs lastig, dan past hij zich ook daar weer naadloos aan. Hij heeft geen benul van wat ie uitspookt, totdat hij daar achteraf de gevolgen van ondervindt of tot het moment dat hij door een volwassene er op wordt aangesproken. En dit baart de deskundigen zorgen. Hij lijkt niet "leerbaar". En dan hebben we dus in de toekomst echt een probleem. Zijn hele leven zal dan strak geregeld moeten worden. Duidelijke grenzen in zijn dagelijkse leven. We hebben nog geen idee hoe dat er moet gaan uitzien. En dat maakt dat ik me misschien weer anders moet gaan instellen. Opnieuw kijken wat dit kind nodig heeft. Maar ook weer een heel groot stuk loslaten. Waarschijnlijk nooit zullen weten wat oudste écht denkt of voelt. En dat vind ik zelf nog het moeilijkst. Het is zo'n zalige vent, maar zo ondoorgrondelijk. Het zal weer een stukje acceptatie worden van wat we hebben bereikt tot nu toe. Als dit het beste is wat we kunnen, dan moeten we het hier mee doen.

Vandaag vond ik bovenstaande gedicht. En ik bedacht me dat we nooit iemand helemaal kunnen doorgronden. Hoe open een persoon ook lijkt. En dat troost me op een vreemde manier toch weer. Gek hè?!

Mijn verjaardag/Pink Ribbon loop

2009-09-14T09:21:00.011+02:00

En toen was daar mijn verjaardag!

Al weken geleden hadden Mirretje, Jacky en moi besloten mijn verjaardag eens heel anders te gaan vieren. Namelijk met een vriendinnenwandeltocht tbv Pink Ribbon. Lekker ontspannen tien kilometertjes wegstappen, we zouden wel zien hoe lang we erover gingen doen.

Uiteraard gaan er in de week voorafgaand aan zo'n uitje de nodige mailtjes over en weer. Over wie er er rijdt, wie smeert de broodjes, wie neemt het drinken mee enz. enz.... Gewoon meidengekakel over niets dus, maar het verhoogd de voorpret wel! Ik zou zaterdag tegen half negen bij Jacky zijn waarna we Mir zouden ophalen. Aldus geschiedde.

's Morgens op tijd naar de supermarkt voor verse broodjes, ham en kaas. Gauw het e.e.a. gesmeerd, in een tas, goede gympen aan, goed humeur mee en dáár ging ik. Jacky moest uiteraard (leer ons Jacky kennen, áltijd te laat, maar dat kennen we gelukkig onderhand!) nog wat dingetjes bij elkaar sprokkelen. Daarna op naar Mirretje. Die was er ook al klaar voor.

De Stom-Stom bracht ons zonder problemen naar Wezuperbrug, naar 't Kuierpadtien. Daar was de start van de loop.

Eerst nog even de rugzakken vol met eten en drinken stoppen, tussen neus en lippen door kreeg ik nog professionele hardloopsokken van de meiden (waarvoor nogmaals dank, ze liepen heerlijk!) en op naar de dames van het startcommité.

Daar kregen we de route, eerst nog een lekkere bak leut met krentenwegge en toen zijn we op pad gegaan.

We hebben heerlijk gewandeld, de route was mooi, kwam gedeeltelijk door een kunstroute. Sommige kunstobjecten konden we zeker waarderen, anderen vielen wat ons betreft onder de noemer "milieuvervuiling". Wij zien namelijk niet in wat een doorgezaagde caravan volgestouwd met zand en gras voor kunstigs moet zijn. Ook een groot gat in het bos volgestouwd met oude fietsvelgen is niet helemaal dat wat wij onder kunst verstaan.

Maar laten we wel wezen, het bos op zich is al een waar kunstwerk. Wat wás het er mooi in dat nazomerzonnetje.

Uiteraard hebben we over diverse onderwerpen lopen kletsen, we hebben halverwege lekker onze rugzakken opgengegooid en broodjes zitten eten.

Wat mij wel bevreemdde was, dat de rugzak van Jacky zo onwijs zwaar was. Blond als ik stiekem ben, liet ik me afwimpelen met een : "Ja dat komt omdat dit een extra stevige wandelrugzak is..."

Ik had natuurlijk beter moeten weten. Af en toe hoorde ik achter mijn rug wat gesmoes, maar ik ben wat dat betreft niet zo wantrouwend.

Ik kwam er aan het eind van de tocht achter waarom die tas nou zo zwaar was.

We hadden ons na de tien km. keurig afgemeld bij het secretariaat en we zouden nog even bijkomen. De dames wilden met alle geweld de camping weer op, naar de zwemvijver om daar op een kleedje nog wat te drinken. Ik had de knollen wel ernstig op en weigerde nog een stap te zetten, want er stonden heel aanlokkelijke zitjes op het gras. Waarom dan nog een stap verzetten????

De trutten hielden vol en okey...sjouwen dan maar.

Kleedje uitgerold, zitten en toen kwam het... hadden die mafketels toch een koele fles rosé, drie wijnglazen en hapjes in de tas! Yeah rigth... extra stevige wandeltas...hahahahaha

Op terugweg zijn we nog gestopt bij de Gloepe, een mooie boerderij omgebouwd tot restaurant. Daar hebben we een heerlijke spekpannenkoek gegeten, lekkere koffie en chocomelk na. Super!

Ik heb een onwijs geweldige, relaxte en bijzondere verjaardag gehad. Ik zat die dag zo goed in mijn vel, ik deed MIJN ding en heb ervan genoten. Het thuisfront kreeg een vermoeide maar overenthousiaste mams weer thuis.

's Avonds hebben we uiteraard met de boys nog lekker even wat snaaierij op de tafel gezet. Het was gewoon af. Helemaal goed. Ik kan zelfs zeggen dat het niet alleen een dag met een gouden randje was, het was een gouden dag!

IK BEN 39 EN ZIT HEERLIJK IN MIJN VEL! OLEEEEE!

Reiki

2009-09-04T14:43:00.002+02:00

En toen ging zij een Reiki 1 cursus doen.
Ik kan er nog niet veel over kwijt. Alleen steekwoorden, het moet allemaal nog even op zijn plek vallen namelijk. Komt 'ie:

bijzonder, emotioneel, janken, loslaten, vergeven, mama, papa, oma, kinderen, kinderen, kinderen, liefhebben, nog meer loslaten, indianenvrouw, koorden, reinigen, aarden, Maria Magdalena, Moeder Aarde, IK ZIJN....

Ik zit hier dodelijk vermoeid te zijn. Het was indrukwekkend, confronterend, verhelderend. En nu moet ik er mee aan het werk. Ik heb een diploma (!) Reiki 1 en een prachtig gedicht gekregen. Dat gedicht omvat alles waar ik mee aan het werk moet. Wazig? Lees zelf, en wie mij kent, weet dat dit klopt!

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn
Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.

We vragen onszelf: "Wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch?"
Maar wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God.

Je onbelangrijk voor doen, bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichtend aan je klein te maken, opdat andere mensen zich bij jou niet onzeker hoeven te voelen.
Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen.
Wij zijn geboren om de Glorie van God die in ons is te openbaren.
Dit is niet alleen in sommigen van ons;
Die is in iedereen!

En als we ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen.
Als wij van onze eigen angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

Nelson Mendela,
uit zijn inaugurele Rede voor het presidentschap van de Republiek Zuid-Afrika, 1994.

Adieu mooie hakken....snik....

2009-08-25T19:27:00.004+02:00

Als echt "meisje-meisje" liep al jong op parmantige hakjes. Mijn eerste pumps had ik op mijn 12e, mooie witte met een rood randje en een rood hakje. Tróts dat ik was!

En daar zijn nog heel wat hakjes en klikkerdeklak schoentjes na gekomen. Gecombineerd met minirokjes, petticoatjurkjes en mantelpakjes.

Helaas is aan dit tijdperk nu definitief een einde gekomen. Natuurlijk wist ik al langer dat het lopen op mooie hakjes niet écht meer voor me weggelegd was. Maar eigenwijs als ik ben, deed ik nog menige poging. En natuurlijk kon ik ook heel wat leuke schoenen niet laten staan in de winkel of op die heerlijke Italiaanse markt. Het werden "zitschoenen"...."visiteschoenen"..

Enkele weken geleden kwam ik voor het eerst bij de pedicure terecht. Vanwege eeltzolen onder mijn voeten waar een olifant U tegen zegt. En deze zeer deskundige pedicure raadde mij aan om toch maar eens een podotherapeut te bezoeken. Ik heb namelijk geweldige reumavoetjes. En aan deze pijnlijke pootjes kan wat worden gedaan, namelijk het laten aanmeten van (en nu slikt Zazoe effe...) STEUNZOLEN!

Lang verhaal heel kort gemaakt, vandaag mocht ik mijn zolen gaan ophalen bij Kim, mijn podotherapeute. Het is alsof ik op tennisballen loop, er moet heel wat worden gecorrigeerd om mijn knokkels te ontlasten. En nu mag ik dus niet meer op hakjes, leuke teenslippers, Uggs (en die had ik mezelf voor deze winter beloofd...snik) en wat dies meer zijn. Hakken mogen niet meer dan 1 tot 3 cm hoog zijn.

Adieu sexy hakken, adieu klikkerdeklak schoentjes, welkom stevige veterschoenen!

SNIK.....

Oldskool

2009-08-24T07:37:00.001+02:00

Heb ik me eindelijk aan een eigen blog gewaagd, hoor ik vanochtend in het 7-uur RTL Journaal, dat dit al helemaal uit de mode is. Oldskool...

Ach, ik ren wel vaker achter de feiten aan!

(En nee, ik ga niet Twitteren, dat is nu "je van het", maar ik weiger!)

Gedicht

2009-08-20T00:44:00.005+02:00

Met een flinke portie onrust in mijn lijf, pak ik mijn nieuwe Happinez agenda en begin te bladeren. Ondertussen denk ik aan Monique, zij vecht op dit moment haar zwaarste gevecht. Al langere tijd volg ik Monique via een lieve vriendin. Monique heeft melanoomkanker en ze is nu in haar laatste fase van het leven. Ze heeft twee lieve zoons, één daarvan schrijft prachtige blogs over en voor zijn moeder. Zeventien jaar en ik bewonder dat jong. Vaak zit ik met tranen en een brok in mijn keel. En denkend aan Monique en Lee lees ik het volgende gedicht in mijn agenda:

"Wanneer we ons niet gelukkig voelen,

dan komt dit omdat we vergeten zijn dat gezonde ogen al een reden vormen

om gelukkig te zijn.

We hoeven maar in het gras te gaan zitten,

onze ogen te openen

en aandachtig rond te kijken.

Dan ontdekken wij het paradijs van vormen en kleuren."

(Thich Nhat Hanh)

En dit lezend komt er onverwacht een soort van rust in mij. Ik ga morgen met open ogen de wereld door, kijkend naar alle moois dat er te zien valt. Ik ga genieten.

Want door de blogs van Monique en Lee besef ik dat dit gedicht zo onzettend de waarheid weergeeft. We houden allemaal van klagen, eerlijk is eerlijk, we klagen allemaal wel eens.

Maar zoals hierboven geschreven, een paar gezonde ogen zijn al reden genoeg om je gelukkig te voelen. En diep in mijn hart vraag ik aan welke hogere macht dan ook (noem hem/het God, Boedha, Allah, of hoe dan ook...) om Monique de door haar zo hevig verlangde rust te gunnen.

Slaap lekker allemaal en lees dit gedicht nog eens wanneer je je ontevreden of ongelukkig voelt. Kus.

Vrijgezellenfeest van mijn "kleine" nichtje.

2009-08-16T01:27:00.004+02:00

Vandaag weer zo'n dag met een gouden randje!
Veertien dagen geleden belde mijn nichtje Melissa met de vraag of ik mee ging met het vrijgezellenfeest je voor haar zusje Manuela. Daar kon ik natuurlijk geen nee op zeggen.
Manuela is namelijk een beetje speciaal voor mij. Mijn nichtje, maar nog meer een onwijs lieve vriendin. "We go way back!"....

Oftewel, toen ik 14 jaar oud was, werd bij mijn jongste tante een heerlijk baby'tje geboren, Manuela. Ik was vanaf dag 1 smoor op die kruimel! Toen ze nét 14 dagen oud was, mocht ik al met haar in de kinderwagen wandelen. Ik voelde me al zo onwijs groot, daar liep ik te strálen!
En ik heb nog vele malen daarna op haar gepast. (Later in combi met haar zusje Melissa)
En ze bleef speciaal, want nadat ze op haar 18e ging samenwonen met haar grote liefde Michel, kwam er ook al snel een telefoontje. Ze was zwanger, nét 6 weken en na haar moeder mocht ik het als eerste weten. Heerlijk!

En zo zijn er nog heel veel bijzondere momenten geweest. Ze kreeg een heerlijk mannetje, Brent. En daarna heeft ze ook wat verdrietige momenten met me gedeeld. Miskramen, en het feit dat het maar niet wilde lukken om zwanger te worden van een tweede kindje.
Gelukkig is dat toch dit jaar gelukt en een week of wat geleden mocht ik met mijn "kleine" nichtje mee naar de 20-weken echo van haar tweede kindje. En daar mocht ik samen met haar als eerste horen dat er een broertje voor Brent zou komen.
En dan komt er nu het volgende hoogtepunt in haar leven, haar trouwdag op 28 augustus. En daar ben ik natuurlijk ook de hele dag bij met mijn vier mannen.

Vandaag was daar dan haar vrijgezellenfeest. Om een heel lang verhaal superkort te maken:

Naast Manuela en Melissa, waren er ook onze nichtjes Joyce en Wilma. En hoewel we elkaar niet zo veel zien, kon er vandaag niemand om heen dat wij familie zijn. Wat hebben we vreselijk gelachen om de zelfde maffe humor. En wat zijn het stuk voor stuk heerlijke grieten!
Dat beloofd nog wat voor de bruiloft, want dan is deze maffe clan de hele dag bij elkaar...
Ik zit nog steeds te grijnzen en na te genieten...Ach moet kunnen het is nog maar kwart voor twee 's nachts!

Hier wordt Manuela door mij "gepimpt" voor d'r feestje!

Volgende stap...

2009-08-10T13:15:00.002+02:00

En daar is de volgende stap. Duidelijk doel voor mezelf is, me niet meer door anderen iets op laten leggen wat ik niet wil. Vorig jaar hebben J. en ik besloten onze verjaardagen niet meer te vieren. Alleen de verjaardagen van de jongens nog, zolang deze dit zelf willen.

Reden hiervoor is het volgende. Ouders en zus van J. kunnen niet écht lekker overweg met mijn ouders. Jarenlang heb ik alle verjaardagen op mijn tenen gelopen om de verjaardag "gezellig" te laten verlopen. Ik ga niet alle ins en outs vertellen van zo'n gezellige verjaardag, maar deze dagen zijn letterlijk en figuurlijk uitputtend voor mij.

De laatste jaren wordt het zelfs zo dol, dat ik al dagen van te voren wordt gebeld. Door schonezus, wanneer mijn ouders op verjaarsvisite denken te komen. Want dan komt zij niet!

En omgekeerd...enzovoort enzovoort. Ik wordt er hoorndol van. Het liefst komen ze nog op veschillende dagen en ik ben zelfs al een aantal keer zo gek geweest om dat dan ook maar te doen, met het gevolg dat we hier soms drie keer verjaardag vieren voor één en hetzelfde gezinslid. Wij waren dit zat en besloten vorig jaar onze verjaardagen niet meer te vieren, dat scheelde al weer twee stressdagen per jaar.

Daar kwam uiteraard van alle partijen groot protest op. Dit konden we niet maken. We ontnamen ouders en zus de kans om ons te feliciteren. Ze zouden zich er niets van aantrekken en lekker gewoon wel op een kop koffie komen. Het gebak konden we wel achterwege laten. Kortom, totaal geen begrip. Het gaat namelijk niet om dat stukkie gebak, maar om het gezeur van alles en iedereen.

Vorig jaar ben ik dan op mijn verjaardag 's morgen om half negen al de hort op gegaan. Mochten er dan "gasten' zich melden, stonden ze voor de dichte deur. Duidelijker kon ik het gewoon niet maken. Het is me niet in dank afgenomen. Op de verjaardag van J. zijn we lekker ook de hort op gegaan met de kids.

En nu dit jaar. Ik ga alle gezeur voor zijn, ik ga lekker doen waar ik zin in heb. En dat is het volgende. Ik ga met mijn twee vriendinnen J. en M. lekker 's morgens al op tijd naar 't Kuierpadtien in Drente. Daar gaan we deelnemen aan de Vriendinnenwandeltocht voor Pink Ribbon. Ik zit al te stuiteren van plezier. Ik ga écht doen wat IK leuk vindt. De dag doorbrengen met twee meiden die enorm veel voor me betekenen. Lopen, het hoofd leegmaken, kletsen, lachen en wie weet zelfs wel een lekker potje brullen, wie zal het zeggen. En na afloop gaan we ergens neerstrijken op een terras of in een bistro'tje om na te genieten bij een lekker maaltje en een goed glas wijn.

Ik ga vooral doen wat IK wil, laat me MIJN dag niet bepalen door wat MEN vind dat hoort. Hubby staat er volledig achter, gunt mij mijn eigen dag. B. en C. gaan lekker de hele dag naar de zorgboer en F. vermaakt zich wel met zijn vader. Niemand in mijn eigen gezin die er moeite mee heeft en dat sterkt me in het nastreven van mijn doel!

IK BEN STOER EN OP DE GOEDE WEG!

Hoezo mooi weer?

2009-08-05T15:30:00.000+02:00

Al dagen lopen de weermannetjes en -vrouwtjes te verkondigen dat we zulk zalig weer krijgen de komende dagen. Heerlijke temperaturen van 25 graden of meer. Zalig tropisch warm, weer waar we allemaal op hebben zitten wachten.

Ja..ja... ammehoela!

Ik ben dus van het type "doe mij een goede stortbui regen en ik geniet"! En dat is écht zo. Voor vele medemensen is het vallen van de blaadjes in de herfst het startpunt van een fikse winterdepressie. Nou... dat heb IK dus met het zien van het eerste paar blote benen in het voorjaar. Mozeskriebel...dan schiet ik accuut in een dip. Een gigadip!

Ik houd niet van warmte, doe mij maar zo'n échte Nederlandse zomer. Of zulk heerlijk Iers zomerweer. (Daar luidt niet voor niets het gezegde:"If you don't like the weather, just wait a few minutes") Af en toe een heerlijk frisse zomerbui afgewisseld met een waterig zonnetje, daar teken ik voor.

Helaas krijg ik nogal eens te horen dat ik "niet spoor". Het schijnt zo te moeten zijn dat je uit je plaat gaat van een hittegolf. Je gaat accuut stuiteren van blijdschap bij de voorspelling van een graadje of 30 celsius. Manlief gooit er nog een schepje bovenop...
Ik zou maar eens naar de dokter gaan, ik heb vast een hoge bloeddruk en daarom kan ik niet tegen de warmte. Túúrlijk J., daar zal het aan liggen. Maar dan stuur ik hem ook maar eens bij ome dok langs, want gisteravond was het een zwoele 24 graden en meneer trok een fleecevest aan omdat hij het zo koud had!

Gelukkig heb ik dus onlangs een documentaire op tv gezien over luitjes zoals ik. Ja, ze bestaan! De zomerdepressieven om ze zo maar even te noemen. De mensjes die van ellende bij een zomerdag lekker in huis achter de gesloten gordijnen gaan zitten omdat ze het anders niet lang uithouden. Die pas weer blij worden zo in september, oktober, wanneer de dagen weer korter en donkerder worden. De blaadjes gaan vallen, de eerste herststormen zich aankondigen.

ZIE NOU WEL....IK BEN NIET GEK...IK BEN GEWOON BIJZONDER!

Tijd maken...

2009-07-27T18:22:00.000+02:00

Ken jij dat ook? Nauwelijks slapen, zeg zo'n uurtje of 4 per nacht, en dan nog tijd te kort komen?
Het gevoel hebben altijd maar achter de feiten aan te rennen? Je zelf voorbij rennen?

Dat ken ik dus ook... En wel in zo'n verschrikkelijke mate, vooral de afgelopen maanden, dat ik nu zelfs in vakantietijd maar niet schijn te kunnen rieleksen...

Dus, wat heb ik mezelf nu voorgenomen? Inderdaad, ik ga mijn EIGEN tijd weer inrichten. Ik laat me niet langer leiden door alle mensen, instanties en scholen die maar van alles van mij willen. Ik ga mijn eigen agenda weer beheren zoals IK dat wil. Met andere woorden:

Ik ga proberen op tijd wat hooi van mijn vork te laten vallen!

En daar ga ik dan zelfs een stapje verder in dan voor mij doen "normaal" is. Ik heb me aangemeld voor een inwijding in Reiki 1. Je schijnt er vreselijk Zen van te worden en jezelf na deze inwijding te kunnen behandelen. En rust in dit jachtige lijf, dát zou nou eens een mooi iets zijn. En verder wil ik graag iets gaan studeren. Dat zou eigenlijk dit jaar ook gebeuren (had me zelfs keurig aangemeld voor de mbo-opleiding Onderwijsassistent niveau 4), maar dat gaat er nog even niet van komen. (De jongens zitten alledrie in een "bijzonder" jaar, maar daarover later meer)

Dus... ik orienteer mij nu op een cursus inleiding Klinische Psychologie, of inleiding Pedagogiek of...of...of... Want ik wil toch wel heel graag schooljaar 2010/2011 écht van start met de mbo-opleiding.

Ik heb heel wat op mijn planning, maar wel in een tempo zoals dat voor mij goed uitkomt. En nu maar hopen dat al mijn goede voornemens (en dan is het niet eens oud en nieuw!) ook gaan lukken. We zullen het beleven....

Zal ik ook maar gaan bloggen?

2009-07-17T22:55:00.000+02:00

Als trouwe lezeres van de blogs van Joos, Sara en Veer, begin ik me af te vragen of ik ook het talent heb van deze dames en ook zal gaan bloggen.
Gewoon lekker van me af schrijven wat er zoal in mijn leven afspeelt. Niet dat dat nou altijd zo bijster interressant is, maar toch, af en toe beleef ik wel wat.
Ik ga de komende dagen maar eens bij mezelf te rade...wie weet...komt er zomaar een volgende blog uit mijn toetsenbordje gerammeld...

Wordt vervolgd....of niet...