Gewoon gezellig druk...

Het is hier rustig op mijn blog en dat is niet zonder reden. Het is namelijk druk hier thuis, op 't werk, met de kids... Niets om over te klagen hoor! Gewoon gezellig druk.
De jongens doen het goed, mijn werk vind ik méér dan leuk, en manlief is twee weken op karwei van huis. Dus... Gewoon lekker druk, maar even wat minder tijd voor Blogger, Hyves, Twitter en wat nog meer.

En voordat ik er niet meer aan toe kom....

IK WENS EEN IEDER HEEL FIJNE FEESTDAGEN EN EEN ONWIJS GELUKKIG !

Best things in life...

Moosrit 2011

Zondag 6 november werd de 40ste Moosrit georganiseerd door de Twentse Motorclub. Al weken geleden had ik met manlief en ouders afgesproken, dat wij deze rit zouden gaan rijden. Het is een écht Twents gebeuren, en échte bikkels rijden ook motor als het koud is!


Gistermorgen was het zover, vroeg uit de veren, lekker ontbijtje en dan hijsen we ons in ons thermo-ondergoed en motorpak. Ik heb voor de zekerheid ook nog maar een paar lekker warme wollen winterzooltjes in mijn motorlaarzen gedrukt en een fleecetrui van middelste geleend. (Mams heeft nou eenmaal geen modieuze fleecetrui in haar eigen kledingkast...)
Om negen uur ging het richting ouderlijk huis. Helaas kon mijn moeder niet mee, zij is net twee weken geleden geopereerd, en haar lichaam wil nog niet zo goed. Maar vaders is er klaar voor!


En dan gaat het naar Boekelo, naar café De Buren. Daar is het startpunt van de tocht. Eerst inschrijven, de route op de routerol plakken en dan gaan we. We zijn overduidelijk niet de enige stoere motorrijders, er rijden een ruime 400 bikkels deze tocht!
We rijden door het Twentse landschap, getooid in geweldige herfstkleuren en ik ben een blij meisje, daar achterop de motor bij mijn lief! Het is een prachtige route, want ons Twente kent veel mooie plekjes.


Vaders is een zéér ervaren motorrijder, rijdt nog elke week een flinke motorrit en dat is te merken. Hij moet zich aardig inhouden, lief en ik rijden beduidend minder en ons tempo ligt dan ook een ietsie lager dan dat van vaders! hahaha... Maar ook pap geniet, hij vind het duidelijk leuk om met dochter en schoonzoon op pad te zijn. Dat doen we namelijk niet zoveel, maar het is wel erg gezellig!

Halverwege de rit is er een stop bij De Poppe, waar we een lekker broodje gehaktbal nuttigen, een lekker koppie thee/koffie en even een plaspauze inlasten. Beetje geinen en keten met paps, want we hebben zó ontzetttend dezeflde humor, heerlijk!

En ja...ik weet het .... ik lijk op mijn paps! hihhi

Na deze plas/eet/geinpauze trekken we de stoute schoenen weer aan voor het tweede deel van de tocht. Eerst even tanken en dan achter paps aan. Die neemt de bochten lekker strak en ik verwonder me over dat (toch wel kleine!) menneke op die grote machine. Ben best trots op mijn paps, want hij rijdt als een jonge kerel! Zelf maakte hij na afloop de grap: "Als ze me op de motor zien, denken ze... ZO!, als ik de helm afdoe, valt het dan toch wat tegen..."

Waarop ik antwoorde: "Lieverd, de rolletjes in je leren pak verraden je ook wel hoor!" Daar kan ie dan weer smakelijk om lachen, want een beetje zelfspot is ons niet vreemd!

Het tweede deel van de toch was ook weer erg mooi, en voor manlief en vaders toch wel wat aan de korte kant. Voor mij persoonlijk was ie precies lang genoeg, mijn gewrichten begonnen toch wel erg pijn te doen. Maar het was het dubbel en dwars waard! Eenmaal weer bij De Buren binnen konden we heerlijk genieten van een lekker bord moos (=boerenkool). Nog een lekkere bak koffie na, onze "actiefoto" van onderweg gekocht bij de fotograaf en toen was de dag helaas al weer om.
Bij mams hebben we nog lekker nagenoten onder het genot van een fijn glas Glühwein met rummmmmmm!!!


Wat mij betreft zijn we er volgend jaar gewoon weer bij, want dit is een heerlijk evenement. De sfeer onder al die mannen en (enkele) vrouwen is super! De tocht was prachtig en dan ook nog rijden in mijn favoriete seizoen... ik kon niet beter wensen!

Time

Moeders gaat weer werken....

Ooit...ooit werkte ik als receptioniste-telefoniste bij een accountantskantoor in Vroomshoop. Dat was leuk, dat was leerzaam en soms ook stressig. Een goede leerschool, zonder meer. Maar eenmaal bevallen van middelste, heb ik mijn "carriere" daar beëindigd. En dat was een goede zet, want zoals later bleek, hadden onze jongens toch nét even wat meer zorg nodig dan wij toen überhaupt konden bedenken. Wel heb ik een jaar na de geboorte van middelste nog een baan voor één dag in de week gehad bij een verhuis-/transportbedrijf in Vroomshoop. Ook heel leuk, maar na 5 jaar hield het daar helaas ook op. En toen was ik thuisblijfmoeder, 24/7 in dienst van mijn vier mannen. Het was nodig, het was goed...
Maar vorig jaar begon het te kriebelen. Het zou toch mogelijk moeten zijn om langzaam maar zeker weer aan mijn eigen ontwikkeling te gaan werken? Er is gedacht aan een studie, maar dit bleek helaas (nog) niet haalbaar. En zo kabbelde het allemaal nog even weer voort.

Tot anderhalve week geleden... Ik was even in de stad, beetje slenteren, wat snuffelen, toen mijn oog viel op een formulier op de ramen van MS Mode. Er werd een verkoopster gezocht voor 8 uur per week. Ik twijfelde in mezelf... doen...niet doen...?!
Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en ben binnen gestapt. Aan de verkoopster gevraagd wat de functie-eisen waren. Ze bleek een invalster van een ander vestigiging, maar bracht me naar Inge de filliaalleidster. Die vertelde dat het om 8 uur per week ging en tevens invallen bij ziekte/drukte. Ik kon mijn naam en telefoonnummer achter laten. Ik dacht...okey...die kennen we. Al vaker gedaan en nooit meer ergens wat van gehoord. Ik had dan ook geen enkel vermoeden toen ik 's zaterdags een gemiste oproep ging terugbellen. (Dacht zelf dat het een nichtje van me was...)
Het was de MS, of ik ook zin en tijd had voor een gesprek op dinsdagmorgen?

EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEH....JA!!!

Het gesprek was gezellig, een leuke klik met Inge en Andrea (verkoopster) en ik zou de volgende dag worden gebeld of ik het was geworden of niet.
Zo'n dag duurt lang en ik was er tegen vijf uur van overtuigd dat het dus kennelijk niet was geworden. Tot om half zes de telefoon alsnog ging. Inge: "of ik nog even geduld kon opbrengen, de uitslag voor mij was positief, maar ze moest nog iets regelen met de rayonleidster"...
Tuurlijk had ik nog even geduld en stiekem was ik natuurlijk heel erg blij. Donderdag belde Inge om me te vertellen dat ik dus was aangenomen! Woehoe!!! Ik was zó blij, 41 jaar, geen papieren, járen niet buiten de deur gewerkt en dan nu de kans krijgen...

Vanmorgen mocht ik komen om mijn contract te tekenen en e.e.a. verder door te nemen. De klik is goed, leuk team, ik heb er zin in. (En ondertussen vind ik het dus ook bést een beetje eng...) Morgen krijg ik te horen wanneer ik ingewerkt ga worden.
Heb al wat leesvoer meegekregen zodat ik wat meer weet over MS en mode-adviezen. Verder kreeg ik al te horen dat we 21 november een cursus "kleur" krijgen. Dan komt er een kleurenconsulente de werking van kleuren uitleggen. Hardstikke leuk! Dat zijn de dingen die het nóg leuker maken.

Maar bovenal...ik heb weer iets helemaal voor mezelf, iets om aan te werken, weer wat te vertellen... Ik ben best een beetje blij...

Mr. Koi.... vervolg

Een paar blogs geleden schreef ik over het project vijver in mijn stadstuintje. Ik heb daarbij foto's geplaatst van de tuin zoals ie toen was. Intussen zijn er scheepsladingen zand uit de grond gekomen en per aanhangwagen vervoerd naar de zorgboer van middelste. Dagen spitwerk, en een gát dat het werd...pffff
Twee bij drie meter en anderhalve meter diep. Ik ben natuurlijk wel een vrouw en écht inschatten hoe groot dat werd kon ik ook niet. Totdat mijn mannen het gat hadden gegraven! Verder stond hier een mega quarantainebak van 750 liter op het terras waar de koi's in konden verblijven ter overbrugging.
Om een lang verhaal wat korter te maken, en plaatjes meer zeggen dan woorden... de vijver is nu zover klaar dat de gladde glibbers (lees: Koi's ) hun rondjes kunnen zwemmen. De filter moet nog geplaatst worden, en volgend voorjaar wordt e.e.a. ook nog wat verder aangekleed. Mr. Koi is hardstikke blij met het resultaat en daar gaat het om!
(Hoewel deze week een "kamikaze-koï" de vijver is uitgesprongen in de vroege ochtend. Na een succesvolle reanimatie van ons zwemt ook deze gladde glibber weer blij rond.) Hier volgen wat plaatjes, ik heb er heel wat geschoten, zodat Mr. Koi daar later nog eens op terug kan kijken hoe zijn vijver is ontstaan.

Feest van de herfst

Paddestoelen, beukennootjes,

dwarrelblaadjes, rood en geel.

Buiten vind je al die schatten,

van de herfst, zoveel, zoveel.

Regenvlagen, hagelbuien,

pijpenstelen, hondenweer.

Maak een paraplu van blaadjes,

en geen druppel raakt je meer.

Spinnenwebben, nevelslierten,

de geheimen van de mist.

Wie dit feest niet mee wil vieren,

heeft zich in de herfst vergist.